Η Μαρία Καραγιάννη είναι γυναίκα που έμεινε χαραγμένη στη συλλογική μνήμη ως η μαυροντυμένη υπάλληλος που ζητούσε βοήθεια από το μπαλκόνι του φλεγόμενου κτιρίου της Marfin.
Η Μαρία Καραγιάννη ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που απεγκλωβίστηκε από το κτίριο της Marfin, με τη συνδρομή της Πυροσβεστικής.
Με αφορμή τη σύλληψη των δύο ανδρών που κατηγορούνται για τον εμπρησμό της τράπεζας στις 5 Μαΐου 2010 η Μαρία Καραγιάννη ξαναβιώνει τη φρίκη που έζησε λέγοντας χαρακτηριστικά πως εξακολουθεί να θυμάται με απόλυτη καθαρότητα τη φωνή της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου.
Οι τελευταίες εξελίξεις μετά τις συλλήψεις αναβίωσαν τις μνήμες από την τραγωδία που κόστισε τη ζωή στους τρεις συναδέλφους της, την 32χρονη Αγγελική Παπαθανασοπούλου, η οποία ήταν τεσσάρων μηνών έγκυος, τον 36χρονο Επαμεινώνδα Τσάκαλη και την 35χρονη Παρασκευή Ζούλια.
Η Μαρία Καραγιάννη μιλησε στον ΣΚΑΪ για τη σύλληψη των κατηγορουμένων για τον εμπρησμό της Marfin και εύχεται να φτάσει η υπόθεση στο τέλος της. «Από τον φόβο που ανακαλείται στη μνήμη μου, τον τρόμο για όσα ζήσαμε… μετά έρχεται ο θυμός», αναφέρει
«Μου είναι αδιανόητο να κυκλοφορούν ελεύθεροι και να χαίρονται τη ζωή τους, και οι άλλοι να είναι νεκροί»
Η Μαρία Καραγιάννη δηλώνει ότι δεν γνωρίζει αν θα μπορούσε να αντικρίσει ή να μιλήσει στους κατηγορούμενους, σημειώνοντας πως, κατά την άποψή της, πρόκειται για ανθρώπους που δεν επέδειξαν κανένα ίχνος ανθρωπιάς, προκαλώντας μια ανείπωτη καταστροφή χωρίς να υπολογίσουν τις ανθρώπινες ζωές. Όπως επισημαίνει, οι δράστες γνώριζαν ότι στο κτίριο βρίσκονταν εργαζόμενοι, καθώς, όπως λέει, οι συνάδελφοί της τους φώναζαν να μην πετάξουν τις μολότοφ, λέγοντας: «Είμαστε άνθρωποι μέσα».
Η ίδια θυμάται πως άκουγε τις κραυγές και τις εκκλήσεις από το υπόγειο, όπου είχε εγκλωβιστεί. Παρά τις προειδοποιήσεις, οι δράστες προχώρησαν στην επίθεση, βάζοντας φωτιά στο κτίριο. Η επιζήσασα υπογραμμίζει ότι η σύλληψη των κατηγορουμένων δεν μπορεί να φέρει πραγματική λύτρωση, καθώς τίποτα δεν ανατρέπει τον θάνατο των τριών εργαζομένων. Όπως λέει, οι εξελίξεις συνιστούν περισσότερο μια «ηθική τακτοποίηση στις συνειδήσεις μας», επιβεβαιώνοντας ότι όσοι διαπράττουν τόσο ειδεχθή εγκλήματα οφείλουν να λογοδοτούν.
«Μου είναι αδιανόητο να κυκλοφορούν ελεύθεροι και να χαίρονται τη ζωή τους, και οι άλλοι να είναι νεκροί», σημειώνει, επισημαίνοντας ότι και οι επιζώντες θα μπορούσαν να είχαν χάσει τη ζωή τους, αν δεν μεσολαβούσαν τυχαίες συγκυρίες.
«Έλεγα ότι δεν έχω άλλη ανάσα»
Η Μαρία Καραγιάννη περιγράφει ότι έζησε περίπου 40 λεπτά επιθανάτιας αγωνίας, καθώς ο καπνός γινόταν όλο και πιο αποπνικτικός. «Έλεγα ότι δεν έχω άλλη ανάσα», θυμάται, διευκρινίζοντας ότι μόνο αργότερα, μέσα από τη δικογραφία, συνειδητοποίησε τη διάρκεια του εγκλωβισμού της, καθώς εκείνη τη στιγμή δεν είχε ούτε αίσθηση του χρόνου ούτε ψυχραιμία. «Είναι σαν να μπαίνει ένα δηλητήριο στο μυαλό σου και η απελπισία που προκαλεί είναι απερίγραπτη».
Έβλεπε στον ύπνο της τους συναδέλφους που χάθηκαν
Όπως αναφέρει, δυσκολεύτηκε να αποδεχθεί τον τρόπο με τον οποίο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδελφοί της, ενώ αποκαλύπτει πως, ακόμη και σήμερα, εξακολουθεί να θυμάται με απόλυτη καθαρότητα τη φωνή της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου. Οι ενοχές και οι εφιάλτες, όπως λέει, τη συνόδευσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Συχνά έβλεπε στον ύπνο της τους συναδέλφους που χάθηκαν, ενώ ακόμη και το βράδυ της τραγωδίας αρνούνταν να πιστέψει ότι είχαν πεθάνει.
«Ήθελα να πιστεύω ότι είχαν πάει σε κάποιο ραντεβού, ότι δεν ήταν εκείνη τη στιγμή στο κτίριο. Μου ήταν αδιανόητο να το πιστέψω, παρότι το έβλεπα στα δελτία ειδήσεων», αναφέρει, περιγράφοντας την τραγωδία ως κάτι που έμοιαζε αδύνατο να συμβεί, κι όμως συνέβη στο κέντρο της Αθήνας.
Παρότι, όπως σημειώνει, η ζωή σε αναγκάζει να συνεχίσεις, οι πρώτοι μήνες μετά την τραγωδία ήταν γεμάτοι φόβο και απόγνωση. Για έναν ολόκληρο μήνα δεν κατάφερε να βγει από το σπίτι της, καθώς πίστευε ότι οποιοσδήποτε περαστικός θα μπορούσε να της επιτεθεί. Μάλιστα αναρωτιόταν αμέτρητες φορές γιατί εκείνη σώθηκε, ενώ οι τρεις συνάδελφοί της όχι.
