Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης σε άρθρο του στο Πρώτο Θέμα τονίζει ότι ο διάλογος Ελλάδας–Τουρκίας είναι διαχρονικά αναγκαίος και δεν συνιστά υποχώρηση στα εθνικά συμφέροντα, όπως αποδεικνύεται ιστορικά από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις.
Προσθέτει ότι η Ελλάδα αναγνωρίζει μία μόνο διαφορά με την Τουρκία, την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, αλλά διατηρεί ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας για τη μείωση της έντασης, τον έλεγχο μεταναστευτικών ροών και τη σταθερότητα στην περιοχή. Παράλληλα υπογραμμίζει ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ενισχύσει αποφασιστικά την αποτρεπτική ισχύ και τις συμμαχίες της χώρας, θωρακίζοντας την εθνική ασφάλεια χωρίς αυταπάτες.
Το άρθρο του Παύλου Μαρινάκη
Διάλογος, με ισχυρή Ελλάδα
Με αφορμή την επικείμενη συνάντηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ – Ταγίπ Ερντογάν, επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση το ερώτημα περί της σκοπιμότητας αυτής της συνάντησης, τη στιγμή που η Τουρκία εξακολουθεί να εγείρει προκλητικές αξιώσεις. Πρόκειται για ένα ερώτημα που, αν και φαινομενικά μοιάζει εύλογο, η απάντησή του έχει δοθεί τόσο από την ίδια την Ιστορία, όσο και από τους κανόνες των διεθνών σχέσεων.
Οι συζητήσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο υψηλότερο επίπεδο ξεκίνησαν πριν από σχεδόν έναν αιώνα. Ήταν άραγε εθνικός υπονομευτής ο Ελευθέριος Βενιζέλος που τις ξεκίνησε, υπογράφοντας το 1930 και το Σύμφωνο Φιλίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας; Ή μήπως έβλαψε τα εθνικά μας συμφέροντα ο Αλέξανδρος Παπάγος, ο οποίος πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Άγκυρα το 1953; Αλλά και από την αυγή της Μεταπολίτευσης μέχρι και σήμερα, ακόμα και σε περιόδους σφοδρότερης έντασης και ακόμα πιο ακραίας τουρκικής ρητορικής μπορεί κανείς να χρεώσει ενδοτισμό σε όλους ανεξαιρέτως τους πρωθυπουργούς (από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μέχρι τον Ανδρέα Παπανδρέου, από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη μέχρι τον Κώστα Σημίτη και από τον Αντώνη Σαμαρά μέχρι τον Αλέξη Τσίπρα) επειδή συνέχισαν να συνομιλούν απευθείας με την πολιτική ηγεσία της Τουρκίας; Είμαι βέβαιος ότι η αυτονόητη απάντηση σε όλα τα παραπάνω είναι ένα ξεκάθαρο όχι.
Ασφαλώς, αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε σε όλα με την Τουρκία. Η μία και μόνη διαφορά που αναγνωρίζουμε, δηλαδή η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, παραμένει άλυτη εδώ και δεκαετίες. Ωστόσο, υπάρχει μια λογική (αλλά και πολιτική) απόσταση από αυτή τη διαπίστωση μέχρι την άρνηση ότι πρέπει να διατηρούμε μια λειτουργική και παραγωγική σχέση με τη γειτονική μας χώρα σε επιμέρους τομείς.
Τι έχουμε κερδίσει από την πολιτική των ανοιχτών διαύλων; Πρώτο και κυριότερο, τη μείωση της έντασης – και αναφέρομαι κυρίως στον αέρα, όπου οι παραβιάσεις του εναερίου χώρου μας έχουν περιοριστεί δραστικά. Επίσης, χάρη στη συνεργασία με την Τουρκία οι μεταναστευτικές ροές εμφανίζονται σαφώς μειωμένες. Περαιτέρω, οι συζητήσεις αυτές δεν εξαντλούνται στα ελληνοτουρκικά, αλλά εκτείνονται σε όλα τα ζητήματα της περιοχής. Και, τέλος, η ύπαρξη καναλιών επικοινωνίας μπορεί να φανεί εξαιρετικά χρήσιμη στο απευκταίο σενάριο έντασης, με στόχο την ταχύτερη δυνατή αποκλιμάκωση, εάν, ο μη γένοιτο, προέκυπτε οποιαδήποτε ένταση, να την εκτονώσουμε σχετικά γρήγορα.
Νομίζω, λοιπόν, ότι όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι μέσα από αυτό το σχήμα διακυβερνητικής συνεργασίας η χώρα όχι απλώς δεν ζημιώνεται, αλλά αντίθετα ενισχύει τη διαπραγματευτική μας θέση και την εθνική ασφάλεια. Φυσικά, δεν τρέφουμε αυταπάτες: όσο η Τουρκία εξακολουθεί να μιλά για «γκρίζες ζώνες» και «casus belli», είναι ξεκάθαρο ότι απέχουμε ακόμα και από τη λύση της παραπομπής της διαφοράς μας σε ένα διεθνές δικαιοδοτικό όργανο.
Αφού από τα παραπάνω είναι ξεκάθαρο ότι ο διάλογος με την Τουρκία δεν βλάπτει τα εθνικά μας συμφέροντα, ας περάσουμε σε όσα επιμελώς αποκρύπτουν όσοι κάνουν λόγο για υποτελή στάση: αναφέρομαι, φυσικά, στην ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας επί πρωθυπουργίας Κυριάκου Μητσοτάκη. Και αυτό γιατί τα τελευταία 6,5 χρόνια κάναμε όσα δεν είχαν γίνει επί δεκαετίες.
Με τις υπογραφές αυτής της κυβέρνησης η Ελλάδα κυριολεκτικά μεγάλωσε, επεκτείνοντας τα χωρικά μας ύδατα στο Ιόνιο στα 12 ναυτικά μίλια και διατηρώντας αναπαλλοτρίωτο το δικαίωμα επέκτασης έως τα 12 μίλια και στο Αιγαίο. Με ενέργειες αυτής της κυβέρνησης η Ελλάδα έχει οικοδομήσει ένα ευρύ σύστημα συμμαχιών στη Μεσόγειο, τόσο σε διπλωματικό όσο και σε αμυντικό επίπεδο. Με ενέργειες αυτής της κυβέρνησης – με τις ενεργειακές συμφωνίες και τις τριμερείς συνεργασίες στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο – ενισχύθηκε το γεωπολιτικό αποτύπωμα της χώρας.
Με ενέργειες αυτής της κυβέρνησης αποκαθίσταται η ισορροπία δυνάμεων στη γειτονιά μας. Αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι το 2019 η χώρα βρισκόταν εκτός F -16 και εκτός F-35, τη στιγμή που η Τουρκία συμμετείχε και στα δύο προγράμματα. Σήμερα, η Ελλάδα έχει ήδη ολοκληρώσει την πρώτη φάση αναβάθμισης των F-16 και έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα για τα F-35, ενώ η Τουρκία βρέθηκε εκτός και των δύο προγραμμάτων. Με πρωτοβουλία αυτής της κυβέρνησης δρομολογήθηκε η απόκτηση τεσσάρων φρεγατών Belharra, εκ των οποίων η πρώτη ήδη παραδόθηκε. Με πρωτοβουλία αυτής της κυβέρνησης αποκτήθηκαν συνολικά 24 μαχητικά αεροσκάφη Rafale.
Όλοι στην Κυβέρνηση κατανοούμε τις ανησυχίες των πολιτών γύρω από τα εθνικά θέματα. Και θεωρούμε υποχρέωσή μας να απαντάμε στις ανησυχίες αυτές με καθαρά λόγια και, κυρίως, με δεδομένα. Ωστόσο, οι μικρέμποροι ψευτοπατριωτισμού που ενοχοποιούν τις επαφές Ελλάδας και Τουρκίας δεν κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση από άγνοια, αλλά από σκοπιμότητα. Σε αυτούς απαντάμε όχι με λόγια, αλλά με πράξεις. Τις πράξεις που αναγνωρίζουν και επιδοκιμάζουν οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, ανεξάρτητα από την κομματική τους τοποθέτηση.
Όπως έχει αναφέρει πρόσφατα και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, η Ελλάδα κινείται και εξοπλίζεται, όχι γιατί οι εξοπλισμοί μας πρέπει να είναι σε μόνιμη αντιδιαστολή με αυτά τα οποία κάνει η Τουρκία, αλλά γιατί έχουμε μια υποχρέωση να θωρακίζουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις μας, γιατί ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις στηρίζουν το αποτρεπτικό δόγμα της εξωτερικής μας πολιτικής. Άρα, εμείς δεν περιμένουμε να δούμε ένα παράθυρο ευκαιρίας με την Τουρκία, χωρίς να επενδύουμε στη δική μας ισχύ.
Δεν έχουμε αυταπάτες ότι μόνο μέσα από αυτές τις συναντήσεις η Τουρκία θα υπαναχωρήσει από τις θέσεις της. Ωστόσο, δεν αγνοούμε και δύο πολύ κρίσιμες παραμέτρους της πραγματικότητας. Πρώτον, ότι είμαστε γείτονες – και, άρα, πρέπει να βρούμε τρόπο να συνυπάρχουμε. Και δεύτερον, ότι η ευρύτερη περιοχή μας έχει πολλά και σύνθετα προβλήματα, συνεπώς κάθε βήμα προς τη σταθερότητα, εκτός από αυταξία, παράγει και προστιθέμενη αξία για τα συμφέροντα της χώρας.
Από το 2019 μέχρι σήμερα, με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η Ελλάδα μεγαλώνει και «ψηλώνει» όσο ποτέ. Και το πετυχαίνει με προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο, με πίστη στην ισχύ των αξιών μας και με προσήλωση στην αξία της ισχύος μας. Και η Ιστορία έχει αποδείξει ότι, όποτε υφίστανται και λειτουργούν ανοικτοί δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών, όχι μόνο αποφεύγονται επικίνδυνες εντάσεις, αλλά αποτυπώνονται και πολλαπλά οφέλη στις δύο πλευρές του Αιγαίου.
