Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στάθηκε ιδιαίτερα στα διδάγματα που του άφησε η γιαγιά του
Σε μια ιδιαίτερα προσωπική και συγκινητική εξομολόγηση προχώρησε ο Παύλος Μαρινάκης, μιλώντας για τις οικογενειακές του ρίζες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο, αλλά και για τα πολύτιμα μαθήματα ζωής που πήρε από τη γιαγιά του, Αφρούλα, η οποία βίωσε τον ξεριζωμό των προσφύγων.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, σε συνέντευξή του στο pontosnews.gr αναφέρθηκε με έντονη συγκίνηση στις μνήμες που κουβαλούσε η οικογένειά του, αλλά και στις αξίες που του μετέδωσε η γιαγιά του από τα παιδικά του χρόνια.
Όπως εξήγησε, μέσα από τη γνωριμία του με πολλές οικογένειες προσφύγων στη Βόρεια Ελλάδα συνειδητοποίησε πως οι άνθρωποι εκείνης της γενιάς αποτελούσαν έναν πραγματικό «θησαυρό», χάρη στη σοφία, την αξιοπρέπεια και τη δύναμη ψυχής που τους χαρακτήριζε.
«Γνωρίζοντας ακόμα περισσότερες οικογένειες προσφύγων από τη Βόρεια Ελλάδα, άρχισα να εκτιμώ τον θησαυρό των ανθρώπων, όπως ήταν η γιαγιά μου.
Ποιος είναι ο θησαυρός; Η υπομονή τους, η οποία δεν ήταν μια υπομονή υποχώρησης, υποχωρητικότητας, ήταν μία υπομονή σοφίας.
Έλεγε λίγα και καταλάβαινε πολύ παραπάνω από όλους τους υπόλοιπους και πολλές φορές απαντούσε με το βλέμμα της.
Αυτή ήταν η γιαγιά μου η Αφρούλα, το λέω και συγκινούμαι γιατί μας είχε πολύ μεγάλη αδυναμία», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Παύλος Μαρινάκης περιέγραψε ακόμη τις εμπειρίες του ως φοιτητής, όταν ήρθε σε επαφή με ανθρώπους προσφυγικής καταγωγής, τονίζοντας ότι η φιλοξενία και η ζεστασιά που εισέπραξε από Μικρασιάτες και Πόντιους παραμένουν για τον ίδιο σημείο αναφοράς.
«Πολλοί τέτοιοι άνθρωποι βρέθηκαν στον δρόμο μου όταν ήμουν φοιτητής. Σπιτονοικοκυρές, κυρίες που είχαν κάποια πολύ ωραία εστιατόρια που πηγαίναμε και τρώγαμε, μας αντιμετώπιζαν σαν παιδιά τους. Παντού έχω συναντήσει στη ζωή μου φιλόξενους ανθρώπους, αλλά η φιλοξενία των Μικρασιατών και των Ποντίων, η φιλοξενία των προσφύγων, δεν συγκρίνεται με κανενός άλλου», σημείωσε.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στάθηκε ιδιαίτερα στα διδάγματα που του άφησε η γιαγιά του, εξηγώντας πως μέσα από τις ιστορίες της έμαθε να εκτιμά όσα θεωρούμε δεδομένα στην καθημερινότητά μας.
«Το βασικό το οποίο έκανε είναι να μας κάνει να εκτιμούμε αυτά που έχουμε. Έκανε συνεχώς επίκληση στον πατέρα της… Μας έλεγε ότι αυτά που έχουμε εμείς ήταν όνειρο ζωής για τους προγόνους της, δεν τα είχαν ποτέ δεδομένα. Ξεριζώθηκαν. Ούτε το σπίτι ήταν δεδομένο, ούτε το φαγητό πάντοτε ήταν δεδομένο. Ούτε το να ξυπνήσουν το πρωί και να είναι ασφαλείς», ανέφερε.
Κλείνοντας, ο Παύλος Μαρινάκης υπογράμμισε πως η γιαγιά του δεν επιδίωξε ποτέ να μεταδώσει στα εγγόνια της τον θυμό για τα γεγονότα της Γενοκτονίας, αλλά να τους διδάξει τον σεβασμό και την ανθρωπιά.
«Δεν ήθελε να μας σοκάρει όταν ήμασταν μικρά με το να μας πει για το έγκλημα της γενοκτονίας, αλλά μέσα από τις διηγήσεις της, όταν μετά από χρόνια κατάλαβα το μέγεθος του εγκλήματος, κατάλαβα ότι όλα αυτά ήταν πολύ στοχευμένα. Ήθελε να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, να μάθουμε να σεβόμαστε τη γυναίκα μας, τους φίλους μας, την οικογένειά μας και τον κόσμο στον οποίο ζούμε και εργαζόμαστε», είπε χαρακτηριστικά.
