Η αποτυχία της Μαρξιστικης ουτοπιας.
Δημοσθένης Δαββέτας
Καθηγητής Φιλοσοφίας της Τέχνης, ποιητής , εικαστικός γεωπολιτιστικος αναλυτής
Εδώ και καιρο κυκλοφορεί στη Γαλλία το ενδιαφέρον βιβλίο του Adre Senic με τίτλο “Το κομμουνιστικό μανιφέστο του Μαρξ μέσα από τα μάτια της ιστορίας”. Πρόκειται για ένα εκδοτικό γεγονός που έχει προκαλέσει μεγάλη πολιτική και διανοητική συζήτηση. Στις σελίδες του επιχειρείται μια λεπτομερής ακτινογράφιση λέξη προς λέξη του κομμουνιστικού μανιφέστου αποδεικνύοντας κατα το συγγραφέα ότι υπάρχει μια μορφή ολοκληρωτισμού στη σκέψη του Μαρξ. Αν και αυτός ο τελευταίος δεν είναι υπεύθυνος με παροτρύνσεις του για τους εκατομμύρια νεκρούς των Στάλιν, Μάο ή Λένιν, αν και στο κομμουνιστικό μανιφέστο δεν υπάρχουν φράσεις που να ωθούν σε μαζικές σφαγές ή γενοκτονίες, εν τούτοις μέσα από αυτό το ίδιο κείμενο αναδεικνύεται μια μορφή ανοχής σε τέτοια γεγονότα. Η μαρξιστική προφητεία περί κατάρρευσης της καπιταλιστικής κοινωνίας, περί συνεχούς φτωχοποίησης της εργατικής τάξης με συνέπεια να απορροφηθούν οι μεσαίες τάξεις και όλοι μαζι, ως ιερή συμμαχία, να επιτεθούν στον κοινό τους εχθρό, την αστική τάξη, απεδείχθη όνειρο θερινής νυχτός. Η δε επίσης μαρξιστική προφητεία περί της δημιουργίας μια κομμουνιστικής κοινωνίας που θα επέτρεπε την πλήρη ανάπτυξη του καθένα, υπήρξε εκ των πραγμάτων μια καταστροφική απάτη. Κι όμως παρ’όλα αυτά το είδωλο του Μαρξ, παρά την πτώση του μαρξισμού, συνέχισε και συνεχίζει να γοητεύει κύκλους διανοουμένων και πολιτικούς αναλυτές. Ο Raymond Aron μιλούσε για το θεσπέσιο του μαρξισμού που διεστράφη από την τεχνική κατάληψης της εξουσίας, δηλαδή κάτι σαν αυτό παγίδευση. Κι όμως η μελέτη του Adre Senic δείχνει ότι μέσα στο κομμουνιστικό μανιφέστο υπάρχει η ολοκληρωτική διαστροφή της εξουσίας. Γιατί δίνει στο ΚΚ το ρόλο ενός απόλυτου γνώστη της ιστορίας, μεταφέρει στο κράτος όλες τις αποφάσεις στερώντας τη δύναμη ατομικότητας του πολίτη και ελέγχει όλες τις οικονομικές δραστηριότητες. Όλα αυτά τα στοιχεία κρύβουν τα θεμέλια ενός κρατικού ολοκληρωτισμού, ο οποίος μέσα από το κράτος θα ελέγχει τα πάντα από τη ζωή των πολιτών μέχρι και τη ζωή των παιδιών. Αυτά τα τελευταία, γίνονται έτσι ιδιοκτησία του κράτους κι αυτό αναλαμβάνει το ρόλο των γονιών τους, “το κράτος θα είναι τα πάντα γι’ αυτά”, κατά τα λόγια του κειμένου. Αναγνωρίζει έτσι το κομμουνιστικό μανιφέστο ότι το ΚΚ είναι ο μόνος κάτοχος της σωτηρίας και της υγείας της ανθρωπότητας. Αυτή η ανάλυση του αρνητικού αστού και του θετικού εργάτη, του “κακού” εκμεταλλευτή αφεντικού, διευθυντή επιχείρησης και κατόχου μέσων παραγωγής με τον “καλό” εργάτη ή Εκμεταλλευόμενο ,δεν λαμβάνει υπόψιν της ούτε την κουλτούρα, ούτε τη θρησκεία, ούτε τα πάθη, τα οποία και επηρεάζουν τόσο την καθημερινότητα μας. Οι οπαδοί του Μαρξ πιστέυουν ότι το οικονομικό είναι το πρόβλημα και η λύση του και αυτό είναι αιτία τζιχαντισμού. Στη ζωή καταρρίφθηκαν όλα αυτά. Πάρα πολλοί “τζιχαντιστές” είναι πλούσιοι. Ενω η εκλογική άνοδος κομμάτων στην ανεπτυγμένη βιομηχανικά Ευρώπη, κομμάτων που βάζουν το θεμα των πολιτιστικών αξιων πιο σημαντικο απο αυτο της οικονομίας, ολο και πληθαίνει. Είναι καιρός ο μαρξισμός να διορθώσει την ανάγνωσή του.
Δημοσθένης Δαββέτας
Καθηγητής Φιλοσοφίας της Τέχνης, ποιητής , εικαστικός γεωπολιτιστικος αναλυτής.
