Κοτζιάς: «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απέτυχε ως κυβέρνηση, απέτυχε ως αντιπολίτευση» – Αιχμές για Τσίπρα και Πρέσπες

Σε μια αιχμηρή πολιτική παρέμβαση προχώρησε ο Νίκος Κοτζιάς, μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, θέτοντας ζήτημα στρατηγικής, ταυτότητας και πολιτικής κατεύθυνσης για την ελληνική Αριστερά.

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών άφησε σαφείς αιχμές για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2019, αλλά και για τον Αλέξη Τσίπρα, απορρίπτοντας το αφήγημα ότι η Συμφωνία των Πρεσπών ευθύνεται για την εκλογική ήττα και την επακόλουθη κρίση του κόμματος.

«Το παραμύθι ότι για την πρωτοφανή ήττα του έφταιγε η Συμφωνία των Πρεσπών, μια συμφωνία του 2018 που κρίθηκε το 2019, παράχθηκε για να καλύψει τις βαριές ευθύνες της ηγεσίας του για τις αντιπολιτευτικές ελλείψεις της», έγραψε χαρακτηριστικά ο Νίκος Κοτζιάς.

Με τη φράση αυτή, ο πρώην υπουργός αποδομεί το επιχείρημα ότι οι Πρέσπες αποτέλεσαν τη βασική αιτία της πολιτικής φθοράς του ΣΥΡΙΖΑ, επιμένοντας ότι το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στη στάση του κόμματος ως αντιπολίτευση.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ εκείνων των ετών είχε εγκρίνει πάνω από το 75% των νομοσχεδίων και πολιτικών της ΝΔ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απέτυχε ως κυβέρνηση. Απέτυχε ως αντιπολίτευση», σημείωσε.

Η τοποθέτηση αυτή συνιστά ευθεία κριτική στη μεταμνημονιακή και μετεκλογική στρατηγική της Κουμουνδούρου, καθώς ο Νίκος Κοτζιάς αφήνει να εννοηθεί ότι η ηγεσία του κόμματος δεν κατάφερε να συγκροτήσει πειστική εναλλακτική απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Σε άλλο σημείο της παρέμβασής του, ο πρώην υπουργός θέτει ένα ευρύτερο ερώτημα για τη φύση της πολιτικής αντιπαράθεσης στη χώρα.

«Είναι το πρόβλημα της Ελλάδας μόνο ο Μητσοτάκης ή όλο το σύστημα που εξουσιάζει και κυβερνά τη χώρα;», αναφέρει, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο της ολιγαρχίας.

Κατά τον Νίκο Κοτζιά, το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στην κυβέρνηση, αλλά αφορά ένα ευρύτερο σύμπλεγμα εξουσίας, το οποίο, όπως υποστηρίζει, δεν αρκείται πλέον στη στήριξη της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά επιδιώκει να επηρεάζει και την αντιπολίτευση.

Με αυτόν τον τρόπο, αφήνει σαφείς αιχμές για μια «βολική» αντιπολίτευση, η οποία δεν συγκρούεται ουσιαστικά με τις κυρίαρχες επιλογές του συστήματος και άρα δεν μπορεί να αποτελέσει πραγματική εναλλακτική εξουσίας.

«Για αυτό πρέπει να ηττηθεί το σύμπλεγμα εξουσίας ολιγαρχών και Μητσοτάκη, προκειμένου να σταματήσει η πορεία παρακμής της Ελλάδας», τονίζει.

Η παρέμβαση του Νίκου Κοτζιά αποκτά ιδιαίτερο βάρος και λόγω της δικής του ταύτισης με τη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών και την οποία συνεχίζει να υπερασπίζεται ως μια στρατηγική επιλογή εξωτερικής πολιτικής.

Ωστόσο, η κριτική του δεν περιορίζεται στο παρελθόν. Αντίθετα, στρέφεται και προς το σήμερα, σε μια περίοδο κατά την οποία ο προοδευτικός χώρος παραμένει κατακερματισμένος, χωρίς σαφές αφήγημα και χωρίς ενιαία στρατηγική απέναντι στην κυβέρνηση.

«Για να αποτραπεί χρειάζεται μάχη ενάντια στα συμφέροντα που συνεργάζονται με τον Μητσοτάκη και τον κάθε Μητσοτάκη. Η μάχη για την αναγέννηση της χώρας ποτέ δεν υπήρξε ένας εύκολος περίπατος, μια χαριτωμένη μονοπρόσωπη περιπέτεια», σημείωσε.

Η αναφορά αυτή ερμηνεύεται ως σαφής αιχμή απέναντι σε προσωποκεντρικές στρατηγικές και πολιτικά εγχειρήματα που επιχειρούν να επανεκκινήσουν τον χώρο χωρίς βαθιά σύγκρουση με τα συμφέροντα που, κατά τον ίδιο, καθορίζουν την πορεία της χώρας.

Πίσω από τη θεωρητική ανάλυση για την ολιγαρχία, το πολιτικό σύστημα και την ανάγκη αναγέννησης της χώρας, η παρέμβαση Κοτζιά δείχνει να έχει και πιο συγκεκριμένη στόχευση: την αμφισβήτηση της στρατηγικής Τσίπρα και την ανάγκη για μια Αριστερά πιο συγκρουσιακή, πιο καθαρά οριοθετημένη και λιγότερο διαχειριστική.

Το μήνυμά του έρχεται σε μια στιγμή όπου οι διεργασίες στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο παραμένουν έντονες και η συζήτηση για την επόμενη ημέρα της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο.

Με την παρέμβασή του, ο Νίκος Κοτζιάς επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από τα πρόσωπα στις πολιτικές ευθύνες και από τις εκλογικές ήττες στα βαθύτερα αίτια της αδυναμίας του προοδευτικού χώρου να συγκροτήσει πειστική εναλλακτική εξουσίας.