Σε μια συγκλονιστική συνέντευξη στην Κατερίνα Παναγοπούλου και την εκπομπή Face2Face, ο Νίκος Πλακιάς μίλησε για τη νύχτα της τραγωδίας στα Τέμπη και για όσα έμαθε αργότερα σχετικά με τις τελευταίες στιγμές των παιδιών του μέσα στο μοιραίο τρένο.
Όπως αφηγήθηκε, οι λεπτομέρειες των τελευταίων στιγμών των κοριτσιών ήρθαν στο φως από μια συνεπιβάτιδα. «Την βρήκε η σύζυγός μου μαζί με τον αδερφό μου και τη σύζυγο του αδερφού μου τις πρώτες ημέρες στο δικαστικό μέγαρο έξω από τη Λάρισα. Είχαμε φωτογραφία μέσα από το κουπέ, από τις τελευταίες στιγμές από τα κορίτσια, η οποία έδειχνε και τη συγκεκριμένη. Την ρώτησε η Μάρθα με τη Σοφία και μας είπε τι συζητούσαν τα παιδιά μας», ανέφερε ο κ. Πλακιάς.
Η συνεπιβάτιδα αποκάλυψε ότι τα κορίτσια μιλούσαν για τα επερχόμενα γενέθλια της Αναστασίας Μαρίας στις 8 Μαρτίου. Μαζί τους στο βαγόνι ήταν και μια φοιτήτρια της Οδοντιατρικής, η Αναστασία Αδαμίδου, την οποία είχαν καλέσει στα γενέθλια. «Μας τα εξιστόρησε όλα αυτά, οπότε δεν μπορούσε να μας πει ψέματα γιατί γνώριζε ημερομηνίες», σημείωσε.
Ο πατέρας αποκάλυψε επίσης πως πρόσφατα δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από έναν επιβάτη που βρισκόταν στο κουπέ μπροστά από τα κορίτσια. «Ήθελε να μου πει ότι “ξέρεις, κύριε Πλακιά, ήθελα τρία χρόνια να σας πάρω ένα τηλέφωνο και δεν έβρισκα το κουράγιο… τα κορίτσια τα ακούγαμε σε όλα τα κουπέ, από τις φωνές τους και από τα γέλια τους. Ήταν χαρούμενα και γελούσαν πάρα πολύ”», περιέγραψε συγκινημένος.
Το τελευταίο αντίο
Με βαθιά συγκίνηση, ο Νίκος Πλακιάς αναφέρθηκε και στην τελευταία στιγμή που είδε τα παιδιά του. «Η σκηνή, την βλέπω εδώ που κάθομαι τώρα ακριβώς… Ήρθαν έξω στον δρόμο και χαιρέτησαν τη γιαγιά τους τελευταία ώρα πριν να φύγουν για να πάνε να ετοιμαστούν για το ταξίδι χωρίς γυρισμό».
Όπως θυμήθηκε, είχαν δώσει ραντεβού για το επόμενο Σαββατοκύριακο, λόγω των γενεθλίων της Αναστασίας Μαρίας. «Τα είπα “θα σας χαιρετήσω κι εγώ κορίτσια;” και λέει “όχι μπαμπά, φεύγουμε εννέα και είκοσι το βράδυ. Θα σε δούμε σπίτι”», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο ίδιος δεν γνώριζε τότε ότι θα ταξίδευαν με το τρένο. «Νόμιζα ότι θα πάνε με λεωφορείο. Και λέω “θα φύγετε με το τρένο;”, “ναι”, λέει, “δεν μπορέσαμε να βρούμε εισιτήρια με το λεωφορείο”», διηγήθηκε.
«Τα χαιρέτησα στην πόρτα. Η Χρύσα ήταν λίγο στενοχωρημένη που έφευγε. Η Θώμη βιαζόταν γιατί περίμενε η θεία της με την ξαδέρφη της στο τρένο. Την αγκάλιασα τη Χρύσα, τη φίλησα. Η Θώμη έφυγε άρον άρον. Αυτή η στιγμή μου έμεινε στο μυαλό καρφωμένη. Άμα τα κρατούσα αγκαλιά δεν θα μου έφευγαν. Μου έφυγαν μέσα από τα χέρια», κατέληξε με φωνή που ράγιζε.
