Από το Λονδίνο μέχρι τη Βαρσοβία και από το Παρίσι μέχρι το Βερολίνο, η Ευρώπη δείχνει να διολισθαίνει σε μια παρατεταμένη περίοδο «πολιτικής ακυβερνησίας» καθώς οι ηγέτες των μεγαλύτερων χωρών της ηπείρου μοιάζουν όλο και πιο αδύναμοι να προωθήσουν μεταρρυθμίσεις ή να επιβάλουν πολιτικές, παγιδευμένοι σε μια δίνη οικονομικών περιορισμών, πολιτικής πόλωσης και κοινωνικής δυσαρέσκειας, σύμφωνα με μια ανάλυση του πρακτορείου Bloomberg.
Το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο, ούτε αφορά μόνο τους δύο πρωταγωνιστές των ημερών, τον Βρετανό πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ που υποδέχεται τον Ντόναλντ Τραμπ εν μέσω νέων πολιτικών αδιεξόδων και τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν που έχει ταυτιστεί πλέον με την αναζήτηση πρωθυπουργών και αποτελεσματικών κυβερνητικών σχημάτων. Από τη Χάγη μέχρι τη Μαδρίτη και από τις Βρυξέλλες μέχρι τη Βαρσοβία, κοινός παρονομαστής είναι η αδυναμία άσκησης σταθερής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης για πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Τα περισσότερα κράτη-μέλη της ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκονται αντιμέτωπα με ένα συνδυασμό παραγόντων που τροφοδοτούν τη στασιμότητα με προϋπολογισμούς υπό πίεση λόγω γηράσκοντος πληθυσμού και περιορισμένης ανάπτυξης, κατακερματισμένα κοινοβούλια, αναζωπύρωση ακραίων πολιτικών δυνάμεων και κοινωνικά ξεσπάσματα.
Η κρίση κυβερνησιμότητας δεν έχει μόνο πολιτικές συνέπειες. Οι αγορές ήδη στέλνουν προειδοποιητικά σήματα με τις οι αποδόσεις των κρατικών ομολόγων σε Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο αυξάνονται, δείχνοντας ότι οι επενδυτές χάνουν την εμπιστοσύνη τους. Ο κίνδυνος είναι πως η πολιτική αδυναμία θα μετατραπεί σε οικονομική κρίση, οδηγώντας σε έναν φαύλο κύκλο αβεβαιότητας.
Παράλληλα, μια Ευρώπη αποδυναμωμένη πολιτικά καθίσταται ευάλωτη στις εξωτερικές πιέσεις επισημαίνεται. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν δοκιμάζει τα ανατολικά σύνορα της ΕΕ με επιθέσεις μη επανδρωμένων σε Πολωνία και Ρουμανία. Η Κίνα επιδιώκει να διασπάσει την ευρωπαϊκή συνοχή μέσα από διμερείς συμφωνίες, όπως με την Ισπανία ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον Ντόναλντ Τραμπ μόνο ως στρατηγικό εταίρο δεν αντιμετωπίζουν την Ευρώπη.
Όπως υπογραμμίζει το Bloοmberg, θεσμοί όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχουν δείξει ότι μπορούν να προσφέρουν σταθερότητα σε περιόδους κρίσης. Όμως η ίδια η ΕΕ πάσχει από αργούς μηχανισμούς λήψης αποφάσεων και συχνά γίνεται αποδιοπομπαίος τράγος για εθνικά προβλήματα, τροφοδοτώντας τον ευρωσκεπτικισμό.
