Ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς με συνέντευξή του στα Νέα εμμφανίζεται ως θεματοφύλακας της δεξιάς φυσιογνωμίας της ΝΔ, εκφράζοντας ευθέως τη δυσαρέσκεια που φέρεται να υπάρχει για πρόσωπα και πολιτικές με καταγωγή από το Ποτάμι και το σημιτικό ΠΑΣΟΚ.Διαφωνεί επίσης ακόμη με την πολιτική της άμεσης απολιγνητοποίησης, τοποθετείται για τη μετά κορονοϊό εποχή λέγοντας ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να εφαρμόσει ξανά μέτρα υπερ- πλεονασμάτων και επαναλαμβάνει ότι δεν θα ψηφίσει τα μνημόνια συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία.
Ειδικότερα, ο κ. Σαμαράς ερωτηθείς πως κρίνει τον πρόσφατο ανασχηματισμό, στον οποίο το κύριο θέμα ήταν η παρολίγον υπουργοποίηση Αποστολάκη και η τελική συμμετοχή του Χρήστου Στυλιανίδη στην κυβέρνηση, αφήνει αιχμές για τις επιλογές του πρωθυπουργού.Ο συμβολισμός του ανασχηματισμού δεν πρέπει να στέλνει αντιφατικά μηνύματα. Ότι δηλαδή η Παράταξή μας υιοθετεί σήμερα απόψεις που η ίδια έχει πολεμήσει, όπως οι Πρέσπες και το σχέδιο Ανάν. Ή ότι επιβραβεύει πρόσωπα που έχουν αντίθετη πολιτική άποψη…” αναφέρει ο πρώην πρωθυπουργός.
“Με το να μετακινηθούμε σε θέσεις “Ποταμιού” δεν κατακτάμε το πολιτικό Κέντρο- Τι θα γίνει με τη δεξιά;”
Ο κ.Σαμαράς διαφωνεί εξάλλου με τη στροφή στο κέντρο και τη λεγόμενη διεύρυνση, υποστηρίζοντας ουσιαστικά ότι ο κορμός της ΝΔ είναι η δεξιά και αφήνοντας αιχμές κατά Μητσοτάκη ότι μετατοπίζει το κόμμα, αλλάζει τη φυσιογνωμία του και εγκαταλείπει τη βάση της ΝΔ.Σύμφωνα με τον κ. Σαμαρά, η αυτοδυναμία στις εκλογές του 2019 δεν επετεύχθη χάρη στους ψηφοφόρους του κέντρου, αλλά διότι το εκλογικό σώμα εξέφρασε την αντίθεση του για την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ στο μεταναστευτικό, την εγκληματικότητα και τις Πρέσπες, και ταυτόχρονα θεωρεί ότι έπαιξε ρόλο η υπόθεση Novartis και η μεσαία τάξη.
“Όποιος θέλει να υπηρετήσει αυτές τις θέσεις, για τις οποίες έλαβε αυτοδυναμία η ΝΔ, είναι ευπρόσδεκτος. Αυτό σημαίνει “διεύρυνση”… Αλλά όταν “επιλέγονται” άτομα με αντίθετες θέσεις, αυτό δεν λέγεται “διεύρυνση” – αυτό λέγεται “μετατόπιση”! Ξέρετε, με το να μετακινηθούμε σε θέσεις “Ποταμιού” δεν κατακτάμε το “πολιτικό Κέντρο”…” σχολιάζει ο κ.Σαμαράς.
Θέτει δε το ερώτημα: “Με τη σύγχρονη Δεξιά-Κεντροδεξιά, τι θα γίνει; Ή στο όνομα της “διεύρυνσης” θα θεωρείται ότι “μπήκε στη γωνία” η μεγαλύτερη πολιτική παράταξη της χώρας;”
Ο πρώην πρωθυπουργός μάλιστα εκτιμά ότι: “Προϋπόθεση μιας διεύρυνσης είναι να έχεις μαζί σου την βάση σου. Αλλιώς, κινδυνεύεις να απομακρύνεις περισσότερους απ’ όσους προσελκύεις.”
Καρφιά για τη στάση Μητσοτάκη απέναντι στην Τουρκία: “Δεν πρέπει να ενδίδουμε σε κατευνασμό του θηρίου”
Λαύρος είναι ο κ.Σαμαράς και όσον αφορά στα ελληνοτουρκικά, καθώς ούτε λίγο ούτε πολύ κατηγορεί την κυβέρνηση για παθητική στάση απέναντι στις προκλήσεις Ερντογάν και ζητά πιο σκληρή στάση, ακόμη και βέτο στην ΕΕ για το θέμα της Αμμοχώστου.
Υποστηρίζει ειδικότερα ότι Ελλάδα και Κύπρος θα έπρεπε να είχαν ήδη αντιδράσει εντονότερα στις τελευταίες προκλήσεις της Τουρκίας ανατολικά της Κρήτης. Πρώτον, αναφέρει, Αθήνα και Λευκωσία θα έπρεπε να πιέζουν συνεχώς την ΕΕ για κυρώσεις κατά της Τουρκίας, οικονομικές και άλλες. “Ακόμα και βέτο σε Ευρωπαϊκές αποφάσεις, θα μπορούσαμε ίσως να θέσουμε”, προτείνει. Δεύτερον, εκτιμά ότι θα έπρεπε να ζητηθεί ενεργοποίηση της ρήτρας Αλληλεγγύης της ΕΕ, όπως παλαιότερα έχουν κάνει άλλες χώρες. Τρίτον – και πέρα από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς – προτείνει πιο ενεργές συμμαχίες με κράτη εντός της Ένωσης και στην ευρύτερη περιοχή μας, που θίγονται από την πολιτική της Τουρκίας.Στο ερώτημα δε τι θα κάνει με τα Μνημόνια για τα Σκόπια τα οποια δεν εχουν έρθει ακόμη στη Βουλή ακριβώς λόγω της δικης του αντιδρασης, ο κ.Σαμαράς απάντησε κοφτά: “Μη με ξαναρωτάτε. Έχω τοποθετηθεί δημόσια και ξεκάθαρα.”Ο πρώην πρωθυπουργός όμως αμφισβητεί και συνολικά την πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη και τα αποτελέσματα της, ιδίως στον οικονομικό και ενεργειακό τομέα.
Υποστηρίζει ειδικότερα ότι: “Σε αυτή τη φάση μιλάμε, στην πραγματικότητα, για ανάκαμψη. Δεν είναι ακόμα “ανάπτυξη”” και εκφράζει την ανησυχία του για το τι θα συμβεί όταν οι Κεντρικές Τράπεζες, αποφασίσουν να ανεβάσουν τα επιτόκια, για να ελέγξουν την πληθωρισμό και για τον κίνδυνο επιστροφής στο Σύμφωνο Σταθερότητας, δεδομένου ότι το χρέος είναι πια πάνω από 200% του ΑΕΠ.
