Παρά ένα χρόνο, μισός αιώνας κατοχής του 37% των εδαφών της Κύπρου. Σαν σήμερα 49 χρόνια πριν, η Τουρκία βρήκε ανοικτή την κερκόπορτα και εισέβαλε για να «αποκαταστήσει τη συνταγματική τάξη» που ανέτρεψε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου πέντε μέρες νωρίτερα. Ήταν 5:30 το πρωί, η ίδια ώρα ακριβώς, που και σήμερα ήχησαν οι σειρήνες σε όλη την ελεύθερη Κύπρο για να υπενθυμίσουν εκείνη την ημέρα που άλλαξε την ιστορία.
Και σήμερα πετούν στον ουρανό της Κύπρου τουρκικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία βρίσκονται σημαιοστολισμένα στις ακτές της Κερύνειας. Στα κατεχόμενα γιορτάζουν το έγκλημα, που ονόμασαν «ειρηνευτική επιχείρηση», ενώ στις ελεύθερες περιοχές, μνημόσυνα και τρισάγια στους τάφους των πεσόντων κάνουν την πνιγηρή καλοκαιρινή ατμόσφαιρα ακόμα πιο βαριά. Οι γονείς των αγνοουμένων μετριούνται πλέον στα δάκτυλα. Έφυγαν και αυτοί χωρίς να πάρουν απαντήσεις για τη τύχη των παιδιών τους.
Η εισβολή στην Κύπρο, 20 Ιουλίου 1974 – Ντοκιμαντέρ του ΡΙΚ (1975)
Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, δίνει και πάλι όρκους για αγώνα μέχρι τη δικαίωση, με το ακροατήριο να πιστεύει όλο και λιγότερο τις υποσχέσεις. Κόπωση, απογοήτευση και αμφισβήτηση.
Τα 49 χρόνια που πέρασαν άφησαν βαθιά σημάδια. Ο τουρκικός στρατός ως το μακρύ χέρι της Άγκυρας, ελέγχει πλήρως το μόρφωμα που βάφτισαν ως «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου» (ψευδοκράτος). Οι έποικοι έχουν αλλάξει την δημογραφική σύνθεση με τους Τουρκοκύπριους να κινδυνεύουν να καταστούν μειονότητα. Τα λιγοστά τζαμιά πολλαπλασιάζονται και όσες εκκλησίες έχουν μείνει όρθιες γίνονται το άλλοθι της «καλής θέλησης». Ακόμα και τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια, έχουν αρχίσει πλέον να παραπέμπουν τους Ελληνοκύπριους ιδιοκτήτες περιουσιών στην «Επιτροπή Αποζημιώσεων» στα κατεχόμενα, αναγνωρίζοντας δικαιώματα σε αυτούς που σφετερίστηκαν περιουσίες, γιατί έκαναν επενδύσεις όλα αυτά τα χρόνια σε ξένη γη.
