Ολόκληρο το «πρώτο πόδι» (από την Προποντίδα έως Πευκοχώρι, Κασσάνδρα, Ποσείδι, Σίβηρη κ.λπ.) στην κορύφωση της τουριστικής περιόδου βουλιάζει από κόσμο, με τις ελλιπείς και απαρχαιωμένες υποδομές του να λειτουργούν στα όριά τους. Με πληθυσμό 16.000 μόνιμων κατοίκων, φτάνει να φιλοξενεί περί τους 600.000 (!) τους θερινούς μήνες, ενώ ολόκληρη η Χαλκιδική, από τις 110.000-115.000 κατοίκους συνολικά τον χειμώνα, φτάνει να υποδέχεται τους καλοκαιρινούς μήνες πάνω από 1.000.000 άτομα.
Δυσφήμηση
«…Οι συχνές, ενίοτε πολυήμερες, διακοπές υδροδότησης σε εξοχικές κατοικίες και οικισμούς, η αδιαφανής και αυθαίρετη παροχή νερού επιλεκτικά σε πολυτελή ξενοδοχεία και επιχειρήσεις εστίασης, καταργεί κάθε έννοια αξιοπρεπούς διαβίωσης για τους επισκέπτες, που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν ακριβοπληρωμένα καταλύματα, αλλά και για εμάς, τους ιδιοκτήτες θερινών κατοικιών, που ουσιαστικά μας καταργεί τη δυνατότητα διαμονής, το δικαίωμα οίκησης και χρήσης της ιδιοκτησίας μας», αναφέρει μεταξύ άλλων σε επιστολή της προς την «Κ» η πρόεδρος εφετών Θεσσαλονίκης Κατερίνα Παπαβασιλείου, που διαθέτει κατοικία στη Χανιώτη, και προσθέτει: «…Η όλη εικόνα δυσφημίζει –η ζημιά έχει γίνει– τον τόπο μας και τη χώρα μας, με αμετάκλητες συνέπειες για τον τουρισμό, μιας και αυτό είναι το μόνο που ενδιαφέρει τις δημοτικές αρχές. Ηδη στον ηλεκτρονικό Τύπο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στις όμορες βαλκανικές χώρες, που είναι η κυρίαρχη πελατειακή ομάδα του τόπου, κυκλοφόρησαν ευρέως αποτρεπτικές συστάσεις για τη Χαλκιδική, ως ελλιπούς, προβληματικού και αφιλόξενου τόπου διακοπών».
«Στο πρόβλημα της έλλειψης νερού έρχεται να προστεθεί ένα απαρχαιωμένο ηλεκτρικό δίκτυο, που αντιστοιχούσε σε άλλες, πολύ μακρινότερες εποχές και πληθυσμιακές ανάγκες, που στο δίμηνο της τουριστικής περιόδου προκαλεί συχνές διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος. Οταν εν μέσω καύσωνα διακόπτεται το ηλεκτρικό ρεύμα, που με τη σειρά του προκαλεί αδυναμία λειτουργίας των μηχανικών δεξαμενών που οι παραθεριστικοί οικισμοί ή οι παραθεριστικές κατοικίες έχουν εγκαταστήσει, ακριβώς για να αντιμετωπίσουν την ελλιπή υδροδότηση, τότε το μείγμα γίνεται ασφυκτικό και εκρηκτικό. Οταν οι κατοικίες γίνονται ακατοίκητες και τα καταστήματα εστίασης επικίνδυνες βόμβες για τη δημόσια υγεία, λόγω της επισφαλούς ψύξης των προϊόντων τους, όταν τα κρούσματα της γαστρεντερίτιδας καταφεύγουν στο κέντρο υγείας, που υποστελεχωμένο, χωρίς τα στοιχειώδη υλικά, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού του, δεν καταφέρνει να παρέχει ασφαλείς ιατρικές υπηρεσίες, τότε πρέπει να εγκαταλείψεις αυτό τον τόπο και να μην ξαναγυρίσεις.
Πλέον όλων αυτών, η διαχείριση υγρών και στερεών αποβλήτων παραπέμπει σε τριτοκοσμική εικόνα. Το απαρχαιωμένο δίκτυο αποχέτευσης είναι αδύνατο να υποστηρίξει τις ανάγκες του τόπου τους καλοκαιρινούς μήνες. Δεν είναι δυνατό ολόκληρα χωριά, δημοφιλείς προορισμοί, να μη διαθέτουν βιολογικό καθαρισμό και να εξυπηρετούν τις αποχετευτικές τους ανάγκες με οικιακούς βόθρους…»
