*Του Νίκου Ι. Νικολόπουλου
Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος
Η κοινή παρουσία του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά στην Καλαμάτα δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε απλώς συμβολική.
Ήταν ένα πολιτικό γεγονός με βαρύ ιστορικό και στρατηγικό φορτίο, που ξεπερνά τα όρια μιας απλής δημόσιας εμφάνισης
και εγγράφεται ήδη ως καμπή στις πολιτικές εξελίξεις.
Όταν δύο πρώην πρωθυπουργοί, με διαφορετικές διαδρομές αλλά κοινό βάρος ευθύνης, εμφανίζονται μαζί με λόγο μετρημένο,
θεσμικό και χωρίς κραυγές, δεν απευθύνονται στο θυμικό της κοινής γνώμης. Απευθύνονται στο ίδιο το σύστημα εξουσίας.
Η Καλαμάτα αποτέλεσε σαφή προειδοποίηση προς το Μαξίμου και προσωπικά προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη:
ότι η παράταξη έχει ιστορία, μνήμη και όρια· και ότι η εθνική στρατηγική δεν μπορεί να υποκαθίσταται από επικοινωνιακούς αυτοσχεδιασμούς.
Δεν είδαμε ακόμη την ανακοίνωση ενός νέου πολιτικού φορέα.
Είδαμε όμως το πρώτο κεφάλαιο μιας νέας πολιτικής περιόδου.
Μιας περιόδου όπου η εθνική αξιοπρέπεια, η θεσμική σοβαρότητα και η ιστορική συνέχεια επανέρχονται στο προσκήνιο.
Ο Αντώνης Σαμαράς, με καθαρό πατριωτικό λόγο, κατέστησε σαφές ότι ο πατριωτισμός δεν διχάζει αλλά ενώνει,
και ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να πορεύεται με αμφίσημα μηνύματα στα εθνικά της θέματα.
Η Καλαμάτα δεν ήταν το τέλος μιας εσωκομματικής διαφωνίας.
Ήταν η αρχή μιας πολιτικής ανασύνταξης με βαθύτερα χαρακτηριστικά:
Πατρίδα, Ορθοδοξία, Οικογένεια – όχι ως συνθήματα, αλλά ως πυλώνες εθνικής επιβίωσης.
Το ερώτημα πλέον τίθεται αμείλικτο:
Θα παραμείνει αυτή η κοινή στάση μια αυστηρή προειδοποίηση ή θα εξελιχθεί σε οργανωμένη πολιτική πρόταση;
Η απάντηση δεν θα δοθεί από τα επιτελεία.
Θα δοθεί από την κοινωνία, από όσους αντιλαμβάνονται ότι η χώρα βρίσκεται σε σταυροδρόμι.
Η Καλαμάτα ήταν πολιτικό γεγονός.
Και μετά από τέτοια γεγονότα, τίποτα δεν μένει ίδιο.
