Θλίψη προκαλεί η είδηση του θανάτου της Τιτίκας Σαριγκούλη. Η αγαπημένη ηθοποιός και συγγραφέας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών και η κηδεία της θα γίνει στις 11 το πρωί της Δευτέρας, στο 3ο Νεκροταφείο.
Ακριβώς ένα χρόνο πριν ή συνέντευξη μας, με αφορμή την συμμετοχή της στην παράσταση “Το σπίτι της Μπερναρντα Άλμπα ” στη Θεσσαλονίκη.
Γεννήθηκε το 1934 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε, ενώ σε νεαρή ηλικία σπούδασε ηθοποιός, ξεκινώντας την πορεία της στο χώρο του κινηματογράφου και του θεάτρου στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το 1960 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στη ταινία «Το μυστικό του κόκκινου μανδύα». Ακολούθησαν δύο ακόμη συμμετοχές στον κινηματογράφο τα επόμενα χρόνια στις ταινίες «Φαίδρα» και «Πρώτο καρδιοχτύπι».
Την ίδια δεκαετία ξεκίνησε να ασχολείται πιο ενεργά με τη συγγραφή, γράφοντας περισσότερα από 60 βιβλία με πιο πρόσφατα τα «Κίλωνας ο Αθηναίος» και «Βασιλιάς Κωνσταντίνος ο Μέγας: Τραγωδία σε πέντε πράξεις», ενώ διετέλεσε μέλος της Ενωσης Νέων Ελλήνων Λογοτεχνών.
Είχε γίνει ιδιαίτερα αγαπητή στους νέους παίζοντας ρόλους μιας αθυρόστομης και δυναμικής γιαγιάς σε κωμικές σειρές όπως στη «Μαρία η άσχημη», «Singles 2,1/2», «Μπαμπά μην τρέχεις», «Λάκης ο γλυκούλης», ενσαρκώνοντας ρόλους μιας ενίοτε αθυρόστομης και δυναμικής γιαγιάς, που λάτρεψε το κοινό, ενώ η πιο πρόσφατη τηλεοπτική της συμμετοχή ήταν το 2018 στην ταινία «Οι απαχήδες των Αθηνών».Το 2015, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, απένειμε τιμητικό έπαινο στην Ττιτίκα Σαριγκούλη μετά την παράσταση «Βάκχες» του Ευριπίδη που παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβρη του 2015 στο Θέατρο της Πετρούπολης, μια παράσταση που παρουσιάστηκε και στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ.
Η Τιτίκα Σαριγκούλη έγραψε και σκηνοθέτησε θέατρο, ενώ πρωταγωνίστησε σε πολλές θεατρικές παραστάσεις με τελευταία το κλασικό έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα «Το σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα», παράσταση που παρουσιάστηκε τον περασμένο Γενάρη και στην έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ, το 2019.Τον Ιούλιο του 2020 με τον δικό της γλαφυρό τρόπο είχε εκφράσει την αντίθεση της στο νομοσχέδιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων.
«Όλος αυτός ο κόσμος που βγαίνει να διαδηλώσει δεν βγαίνει έτσι τυχαία και μοιραία. Κάποιος είναι συνταξιούχος, όπως είμαι εγώ, που δεν του φτάνουν να ζήσει με 452, όπως είμαι εγώ. Kαι υπάρχει και σύνταξη πιο χαμηλή κι από τη δική μου. Τι θα σου κάνει αυτός ο κόσμος; Δεν θα σε πάρει με τις πέτρες; Θα καθίσει να σκεφτεί ότι ναι μεν ενοχλώ, όταν δεν έχει να φάει; Τι μου λες τώρα; Δώσε σύνταξη στους συνταξιούχους, δώσε μισθό στους εργαζόμενους και να δεις ότι δεν πρόκειται να κινηθεί ρουθούνι. Ότι κι εγώ ενοχλούμαι ενοχλούμαι. Αλλά και πώς να γίνει; Τι θα φάω, τα ντουβάρια; Κι όσο τα έχω κι αυτά, γιατί σε λίγο δε θα υπάρχουν ούτε κι αυτά. Θα έρθεις να μου τα πάρεις. Είναι η πολιτική τους… Βγήκαν οι μηχανικούδες το 1857 στους δρόμους για να έχουν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες. Γιατί έγινε στο Σικάγο το 1886 ό,τι έγινε; Για το 8ωρο έγινε… Τι μου λες τώρα «ενοχλώ την Αθήνα»; Και την Αθήνα θα ενοχλήσω, και το κεφάλι τους θα ενοχλήσω»…
