Πως να ξεχάσεις αυτή την ημέρα…
Ποτέ. Θα την κουβαλάω για πάντα στις αποσκευές της ζωής μου….
Και πάντα θα πιάνεται η ψυχή μου στην πρώτη συννεφιά…
Και όταν ο ίδιος ο καιρός σου την θυμίζει….
Ήταν Τετάρτη 10 Ιουλίου 2019 με το ρολόι να δείχνει περίπου 21:30 και τη Χαλκιδική να βιώνει μια από τις πιο τραγικές καταστάσεις των τελευταίων ετών. Μια φονική κακοκαιρία που άφησε πίσω της επτά απώλειες ανθρώπων και αμέτρητες καταστροφές σε όλο το νομό, αλλά με τις περισσότερες να καταγράφονται σε περιοχές του Δήμου Ν. Προποντίδας, Σιθωνίας και Κασσάνδρας.Λίγα λεπτά ήταν αρκετά για την καταστροφή, με την ταχύτητα του ανέμου να αγγίζει μέχρι και τα 135 χλμ, χτυπώντας ”κόκκινο” στα 12 μποφόρ της κλίμακας, που θεωρείται το ανώτερο. Όπως κατέγραψε η ”Wikipedia”, η οριζόντια διάμετρος της λεγόμενης «υπερκυτταρικής» καταιγίδας ήταν εξαιρετικά μεγάλη, στα 160 χιλιόμετρα, ενώ οι κορυφές των νεφών ξεπέρασαν τα 13 χιλιόμετρα ύψος, φτάνοντας δηλαδή στον πυθμένα της Στρατόσφαιρας, και υπήρξε σημαντική κεραυνική δραστηριότητα, ενώ παράλληλα παρατηρήθηκε ασυνήθιστα απότομη πτώση της θερμοκρασίας, που έφθασε τους 7 βαθμούς Κελσίου μέσα σε μόλις 10 λεπτά.
Και λες ναι, ήμουν και εγώ παρούσα, στο μάτι του κυκλώνα στην κυριολεξία να βιώνω το ρεπορταζ της ζωής μου….
Παρατεταμένοι καύσωνες, μια ανεξήγητη περίεργη διάθεση από το πρωί, μια πρωτόγνωρη ανησυχία στα ζώα και ένα γρήγορο πισωγύρισμα μου στα Μουδανιά μισή ώρα πριν τον όλεθρο…
Μπαίνω στο σπίτι προσπαθώντας να εξηγήσω την διάθεσή μου, όταν βλέπω τα ζώα να μυρίζουν τον αέρα και να μπαίνουν μέσα να κρυφτούν κάτω από το τραπέζι κάτι που δεν έκαναν ποτέ …
Βγαίνω να δω τι συμβαίνει και μια αντάρα πλησίαζε σαν πέπλο που τα σκέπαζε όλα σε κλάσματα δευτερολέπτων, ένας πανίσχυρος πρωτοφανής αέρας που ίσα που πρόλαβα να κλείσω την χαραμάδα της μπαλκονόπορτας με πολλή δυσκολία και μετά… κόλαση !
Δέκα λεπτά ήταν αρκετά για την καταστροφή….
Νόμιζα πως θα γκρεμιζόταν το σπίτι, ότι θα έφευγε η σκεπή …
Μόνη δύναμη η προσευχή….
Σκοτάδι παντού μετά την συντέλεια….
Σειρήνες από ασθενοφόρα ,πυροσβεστική, αστυνομία να πηγαινοέρχονται τόσο στον κεντρικό δρόμο όσο και μέσα στην Σωζοπολη…
Είχε γίνει κάτι κακό σίγουρα….
Μόνη επικοινωνία με τον έξω κόσμο ένα ράδιο μπαταρίας και οι φακοί.
Ο κήπος φαινόταν ανάστατος, φυτά ξεριζωμενα, ένα δέντρο πεσμένο- Το έχω αφήσει έτσι μέχρι σήμερα με κάτι εικαστικές μου παρεμβάσεις, “διακοσμητικό “, να μου θυμίζει πως από εκείνη την μέρα ήταν η αρχή του τέλους για όσα ήξερα…. –
Τα ζώα βγαίνουν έξω με φόρα ,μυρίζοντας πάλι τον αέρα, ανιχνευτικα…
Φαίνονταν πιο ήσυχα….
Η νύχτα βασανιστική, όσο μαθαίναμε για τις ζημιές, τους νεκρούς,…
Θεέ μου…
Χωρίς ρεύμα και νερό περιμέναμε το πρώτο φως του ήλιου….
Μπαίνω στο αμάξι…
Όλοι έξω μετρούσαν μικρές ή μεγάλες ζημιές….
Κατεβαίνω στη θάλασσα και βλέπω την εικόνα με το τροχόσπιτο, μια αμορφη μάζα όπου δυστυχώς έχασαν την ζωή τους οι τουρίστες που το είχαν.
Εικόνες αποκάλυψης στο δάσος και Δευτέρας Παρουσίας στα μνήματα της Σωζοπολης.
Έρχεται το συνεργείο και ξεκινάμε τα ρεπορτάζ με ζωντανές συνδέσεις …
Το μέγεθος της καταστροφής δεν μπορούσε να αποτυπωθεί με καμία κάμερα και φυσικά τα λόγια ήταν φτωχά στο να εκφράσεις ο, τι έζησες και έπαθες…
Ο οικισμός με το μεγαλύτερο πλήγμα ήταν τα “Δελφίνια ” στην Βεργια.
Λες και έπεσε βόμβα…
Όλα μέσα στη λάσπη, σπίτια χωρίς στέγες, γκρεμισμένα, οι κολώνες της ΔΕΗ μια μάζα….
Αυτό που θαύμασα μέσα στην καταστροφή ήταν η ανθρώπινη αλληλεγγύη και δύναμη…
Ο καθένας που βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή έζησε τον προσωπικό του Γολγοθά.
Θα μπορούσα να γράφω αμέτρητα…
Αυτό που κρατάω είναι πως όλα τα υλικά αποκαταστάθηκαν με πολύ προσωπικό κόστος από τον καθένα και την καθεμιά.
Δεν θέλω να σχολιάσω τα της Πολιτείας. Είδα πάλι μια ανακοίνωση για αιτήσεις για αποζημιώσεις .
Θέλω να σταθώ στο μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής που όταν θέλει κάνει θαύματα και γεννιέται από τις στάχτες!
Λόγω της κλιματικής αλλαγής οι θεομηνίες είναι πια στην ημερήσια διάταξη δυστυχώς!
Ας είμαστε προσεκτικοί και ο Θεός να μας προστατεύει!
Βάζοντας μια τελεία στην προσωπική μου μαρτυρίά, σίγουρα όσοι ήσασταν εκείνο το διάστημα Χαλκιδική θα έχετε την δική σας κατάθεση ψυχής, τρία χρόνια μετά, τώρα από το πρίσμα της ιστορίας… με την ευχή να μην ξαναζήσει κανείς και πουθενά τέτοια συμβάντα.
