Σε ηλικία 12 ετών «έφυγε» η Ελπίδα, η σκυλίτσα διασώστρια της 3ης ΕΜΑΚ Κρήτης που συμμετείχε σε επιχειρήσεις στο νησί.
Η Ελπίδα, εκπαιδευμένη σε επιχειρήσεις εντοπισμού, είχε συμμετάσχει σε πολυάριθμες αποστολές στο πεδίο, αποτελώντας αναπόσπαστο μέλος της επιχειρησιακής δράσης της υπηρεσίας.
Η Ελπίδα ήταν ειδικά εκπαιδευμένη και υπηρέτησε για εννέα χρόνια ως επιχειρησιακό μέλος της 3ης ΕΜΑΚ, συμμετέχοντας σε δεκάδες αποστολές σε όλη την Περιφέρεια Κρήτης.
Μετά την αποστρατεία της, τη φροντίδα της ανέλαβε υπάλληλος της 3ης ΕΜΑΚ, ο οποίος την φιλοξένησε στο σπίτι του, προσφέροντάς της τη ζωή που, όπως επισημαίνει, άξιζε ένας σκύλος με τόσο μεγάλη προσφορά, σύμφωνα με το cretalive.gr.
Όπως αναφέρει ο φροντιστής της, υπαρχιπυροσβέστης Αντώνης Τζομπανάκης, κατά τη φιλοξενία της η Ελπίδα επιβεβαίωσε τον ξεχωριστό χαρακτήρα της, αποτελώντας ισότιμο μέλος της οικογένειας. «Ελπίδα, είμαστε σίγουροι ότι μόνο κάπου καλά και γαλήνια μπορεί να βρίσκεσαι και πάνω απ’ όλα σε ευχαριστούμε τόσο για τις υπηρεσίες που προσέφερες αλλά περισσότερο για τη φιλία και την ανιδιοτέλειά σου», αναφέρει, αποχαιρετώντας τη σκυλίτσα.
Σύμφωνα με το neakriti.gr, με συγκινητικά λόγια αποχαιρέτισε την Ελπίδα ο συνοδός-χειριστής διασωστικού σκύλου της 3ης ΕΜΑΚ, αρχιπυροσβέστης Δημήτρης Σπηλιωτάκης:
«Κάποιοι τα ονομάζουν ζώα συντροφιάς. Κάποιοι άλλοι τα χειρίζονται σαν ζώα εργασίας…
Είναι όμως και κάποιοι άνθρωποι που διακρίνουν μέσα από αυτά μια ακόμα ζωούλα του Θεού. Μια ψυχούλα που μας βλέπει μέσα από αυτά τα μάτια χωρίς ανιδιοτέλεια.
Μια ψυχούλα που δεν περιμένει από εμάς τίποτα άλλο από λίγη τροφή και νεράκι, για να μας δώσει το πιο πολυτιμότερο πράγμα: Αφοσίωση και αγάπη.
Μια τέτοια ψυχούλα του Θεού ήταν και η “Ελπίδα”, ένα σκυλί που τον περισσότερο χρόνο της ζωής του τον πέρασε στην προσφορά. Ένα σκυλί που λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που έδειξε από μικρό, επιλέχτηκε να γίνει διασωστικός σκύλος.
Ήρεμος χαρακτήρας, αφοσιωμένος και παθιασμένος για ό,τι έκανε. Ισορροπημένος χαρακτήρας, ικανός 100% για τον ρόλο του διασώστη.
Μαζί λειτουργούσαμε σαν ομάδα.
Μετείχαμε σε αρκετές έρευνες, περπατήσαμε μαζί αρκετά χιλιόμετρα, διασχίζοντας κάμπους και βουνά.
Ήταν πάντα εκεί ένας ακούραστος εργάτης, ένας συνεργάτης, ένας συνάδερφος με κοινό σκοπό και στόχο.
Πάντα την προσφορά.
Λένε η ζωή μας κρίνεται από τον επίλογο, τον απολογισμό μας.
Και αυτός ο επίλογος ήταν βροντερός από θλίψη.
Πολλά τα μηνύματα αγάπης από τους συναδέλφους πυροσβέστες..
Ευχαριστώ πολύ τον φίλο και συνάδερφο Αντώνη Τσομπανάκη, γιατί πρόσφερε σε αυτήν την ψυχούλα μια δεύτερη αγκαλιά μετά τη συνταξιοδότησή της.
Πήρε ως το τέλος την αγάπη που τόσο έδινε όσο ήταν εν ζωή.
Καλό ταξίδι στο φως.
Πιστεύω ότι κάναμε τα πάντα να σου προσφέρουμε μια αξιοπρεπή ζωή, σαν ανταμοιβή στην αγάπη, την προσφορά, και την αφοσίωση που μας έδωσες».
