Ο Παύλος Πολάκης παραθέτει την ανάρτηση του Χριστόφορου Βερναρδάκη για την κατάσταση, που επικρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ, εξαπολύει πυρά στην ηγεσία Φάμελλου και σημειώνει πως «θα παλέψουμε για να μην γίνουν αυτά που περιγράφει ως προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ». Στην ανάρτησή του ο Χριστόφορος Βερναρδάκης επιρρίπτει ευθύνες τόσο στον Σωκράτη Φάμελλο όσο και στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς που αποχωρούν μεν από το κόμμα, αλλά δεν δίνουν τη βουλευτική τους έδρα.
Ο Χριστόφορος Βερναρδάκης χαρακτηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ «κόμμα – τράνζιτ», χαρακτηρίζει την ηγεσία του Σωκράτη Φάμελλου ως τραγέλαφο και τον καλεί να παραιτηθεί «εάν επιτρέψει να εκφυλιστεί το ιστορικό ρεύμα, την άυλη πολιτική και πνευματική κληρονομιά που άφησε το έργο του Ν. Σβορώνου και του Αρ. Μάνεση, του Φίλιππου Ηλιού και του Μανόλη Αναγνωστάκη, του Πουλαντζά και του Ελεφάντη, του Μίμη Δεσποτίδη, σε έναν απλό διάδρομο μετεπιβίβασης στελεχών προς άλλους πολιτικούς προορισμούς, να εκφυλιστεί το υλικό και άυλο κεφάλαιο που την συγκροτεί». Σε αυτή την περίπτωση, όπως αναφέρει, «η αποτυχία της ηγεσίας Φάμελλου «δεν θα είναι απλώς οργανωτική ή εκλογική. Θα είναι ιστορική».
H κοινοποίηση της ανάρτησης Βερναρδάκη από τον Παύλο Πολάκη
Ο ΣΥΡΙΖΑ ως «κόμμα-τράνζιτ»
Ο ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου Σωκράτη Φάμελλου προσφέρει μια τεράστια υπηρεσία στην Πολιτική Επιστήμη. Έχει φέρει στο φως έναν καινούργιο τύπο κόμματος: το «κόμμα-τράνζιτ». Ένα «μη-κόμμα», του οποίου η ηγεσία και ένα μέρος των βουλευτών και στελεχών του δεν λειτουργούν με ορίζοντα τον πολιτικό του αυτοπροσδιορισμό, αλλά με ορίζοντα την επόμενη μεταστέγαση. Είναι απολύτως θεμιτό να πιστεύει κανείς ότι έκλεισε ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ, να αποχωρεί και να αναλαμβάνει το πολιτικό κόστος της επιλογής του.Είναι όμως απολύτως αθέμιτο να παραμένει τυπικά σε ένα κόμμα, διατηρώντας τη βουλευτική έδρα ή την κομματική ιδιότητα, τη δημόσια αναγνωρισιμότητα και τους πόρους που απορρέουν από τη σημερινή του θέση, ενώ πολιτικά έχει ήδη στραμμένο το βλέμμα αλλού.
Ο πρωτοφανής αυτός τραγέλαφος έχει επιτραπεί από την ηγεσία Φάμελλου, η οποία κατέχει ίσως το παγκόσμιο αποκλειστικό προνόμιο να υπονομεύει αντικειμενικά τον ίδιο τον οργανισμό του οποίου προΐσταται. Αν δεν πρόκειται για μνημειώδη ανεπάρκεια, τότε πρόκειται για συνειδητό παρασκηνιακό σχέδιο με σαφή στόχευση. Ας ελπίσουμε, για την αξιοπρέπεια και μόνο του Σωκράτη Φάμελλου, ότι ισχύει το πρώτο. Δεν πρόκειται όμως μόνο για πρόβλημα ηγεσίας.
Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που εδώ και ημέρες δηλώνουν ευθαρσώς ότι επιθυμούν να μετακινηθούν σε άλλο πολιτικό φορέα φέρουν μια τεράστια πολιτική και ηθική ευθύνη. Αναδεικνύουν, όπως και οι αποχωρήσαντες βουλευτές της Νέας Αριστεράς που κρατούν την έδρα λες και είναι ονομαστική μετοχή, την έκταση ενός βαθύτερου, δομικού προβλήματος δημοκρατικής ηθικής.
Δείχνουν ότι η βουλευτική έδρα δεν λειτουργεί πλέον ως δεσμός ανάμεσα στο εκλογικό σώμα, το κόμμα και το πρόγραμμα. Λειτουργεί ως προσωπικό κεφάλαιο αναμονής. Ο βουλευτής δεν εκπροσωπεί ένα πολιτικό σχέδιο. Περιμένει το επόμενο. Το κόμμα στο οποίο ανήκουν και το οποίο εκπροσωπούν τυπικά στη Βουλή μετατρέπεται σε ενδιάμεσο σταθμό. Και η κοινοβουλευτική ομάδα παύει να είναι φορέας πολιτικής εκπροσώπησης. Γίνεται αίθουσα transit.
Αυτός ο ιδιόμορφος εισοδισμός που συντελείται αυτήν την στιγμή στον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εκληφθεί μόνο ως κακόγουστη φάρσα. Όσοι και όσες επιθυμούν να ακολουθήσουν έναν άλλο πολιτικό δρόμο έχουν την πολιτική και ηθική υποχρέωση να παραιτηθούν άμεσα από τις έδρες τους. Να ακολουθήσουν το παράδειγμα που έδωσε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας πριν από λίγους μήνες, αλλά και η Έφη Αχτσιόγλου χθες. Κάθε άλλη επιλογή συνιστά ευθεία υπονόμευση της έννοιας της αντιπροσωπευτικής εντολής.
Η ηγεσία Φάμελλου αοριστολογεί περί “ενότητας”, “προοδευτικής ανασύνθεσης” και “κοινής πορείας”. Χωρίς πολιτική γραμμή. Χωρίς σαφείς οριοθετήσεις. Χωρίς να ιεραρχεί προγραμματικές προτεραιότητες. Χωρίς να αναγνωρίζει “φίλους”, “συμμάχους”, “αντίπαλους”, “εχθρούς”.
Αγνοώντας το μήνυμα μη-συνεργασίας που έχει στείλει η ΕΛΑΣ, όπως έχει κάθε δικαίωμα να κάνει. Η ηγεσία Φάμελλου έχει επιτρέψει ένα μοντέλο “κόμματος-κουρελού”, όπου όλες οι αντιφάσεις μπορούν προσωρινά να συνυπάρχουν αρκεί να μη ληφθεί καμία απόφαση. Καμία πολιτική δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω σε μια κοινοβουλευτική ομάδα ή σε μια Κεντρική Επιτροπή που λειτουργεί ως προσωρινός χώρος στάθμευσης. Δεν υπάρχει “ενωτική στρατηγική” όταν οι ίδιοι οι φορείς της μοιάζουν να περιμένουν το σήμα αναχώρησης μέχρι να ανοίξει η επόμενη πύλη επιβίβασης. Δεν μπορεί ένα κόμμα να υπάρχει ταυτοχρόνως
α) ως αυτοτελές πολιτικό υποκείμενο,
β) ως υπό διάλυση μηχανισμός,
γ) ως διαπραγματευτική μάζα και,
δ) ως κοινοβουλευτικό απόθεμα ενός άλλου εγχειρήματος.
Αυτό δεν είναι πολιτική ανασύνθεση. Είναι πολιτική αποσύνθεση. Ο Σωκράτης Φάμελος έχει ίσως μια τελευταία ευκαιρία τις επόμενες ημέρες να μην περάσει στην ιστορία ως “μοιραίος” και “άβουλος”. Το πρώτο – πρώτο τυπικό πράγμα που πρέπει να εγγυηθεί ως Πρόεδρος ενός κόμματος είναι ότι στη μεθαυριανή συνεδρίαση του ανώτατου οργάνου του κόμματος θα συμμετέχουν μόνον όσοι / ες εξακολουθούν να είναι ουσία και τύποις μέλη του κόμματος αυτού και όχι “φράξιες” άλλων πολιτικών εγχειρημάτων. Είναι στοιχειώδες.
Τα πολιτικά κόμματα όσο υφίστανται είναι εθελοντικές ενώσεις πολιτών. Όχι προσχηματικές συνευρέσεις. Έχει, επίσης, μια τελευταία ευκαιρία να δείξει σεβασμό στην ιστορικότητα ενός πολιτικού ρεύματος που διατρέχει αυτοτελώς την ελληνική κοινωνία από το 1968 (τουλάχιστον) μέχρι σήμερα. Διότι το ρεύμα αυτό δεν είναι απλώς ένας τίτλος, κάποια γραφεία και κάποια κρατική χρηματοδότηση. Είναι η ΑΥΓΗ, δηλαδή μια ολόκληρη ιστορία του μεταπολεμικού δημοκρατικού Τύπου, το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς και η παράδοση του κριτικού μαρξισμού, η συμμετοχή στο ευρωπαϊκό Left, είναι τα ΑΣΚΙ και ένα τεράστιο Αρχείο των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων της χώρας.
Είναι, πολύ περισσότερο, η άυλη πολιτική και πνευματική κληρονομιά που άφησε το έργο του Ν. Σβορώνου και του Αρ. Μάνεση, του Φίλιππου Ηλιού και του Μανόλη Αναγνωστάκη, του Πουλαντζά και του Ελεφάντη, του Μίμη Δεσποτίδη. Αν η σημερινή ηγεσία Φάμελλου επιτρέψει να εκφυλιστεί αυτό το ιστορικό ρεύμα σε έναν απλό διάδρομο μετεπιβίβασης στελεχών προς άλλους πολιτικούς προορισμούς, να εκφυλιστεί το υλικό και άυλο κεφάλαιο που την συγκροτεί, τότε η αποτυχία της δεν θα είναι απλώς οργανωτική ή εκλογική. Θα είναι ιστορική.
Δεν ξέρω πόσο το αντιλαμβάνεται αυτό ο Σ. Φάμελος. Ελπίζω να φανεί αντάξιος της θέσης που κατέχει, θέση που δεν κρίνεται από τακτικισμούς και κολπάκια, αλλά από το βάθος της ιστορικής κατανόησης που αποδεικνύει. Και αν δεν μπορεί να στηριχτεί στη συλλογικότητα και την ανιδιοτέλεια των συντρόφων του, αν διαφωνεί με όλα αυτά, οφείλει να καταθέσει άμεσα την παραίτησή του. Τουλάχιστον θα διασώσει το εαυτό του από την εθελόδουλη αναξιοπρέπεια.
