Καρυστιανού: «Όταν δύο νέα κορίτσια αποφασίζουν πως ο κόσμος μας δεν χωράει το μέλλον τους»

Τι αναφέρει για το τραγικό συμβάν με τις δύο 17χρονες στην Ηλιούπολη

Με ανάρτησή της, η Μαρία Καρυστιανού τονίζει ότι το τραγικό συμβάν με τις δύο 17χρονες εχθές στην Ηλιούπολη δεν οφείλεται σε «ατυχία», ούτε την «κακιά ώρα», αλλά αποτελεί έγκλημα και αποτέλεσμα οργανωμένης κρατικής εγκατάλειψης. «Όταν δύο νέα κορίτσια αποφασίζουν πως ο κόσμος μας δεν έχει πια χώρο για το μέλλον τους, δεν θρηνούμε απλώς μια απώλεια· καταγγέλλουμε ένα έγκλημα», αναφέρει.

Κατηγορεί το σύστημα ότι εγκλωβίζει τη νέα γενιά, στερώντας της τα όνειρα, μεταθέτοντας τις κρατικές ευθύνες και βαφτίζοντας την απόγνωση «ατομική ευθύνη». «Το κράτος αντί να προστατεύει, εγκλωβίζει τα παιδιά μας. Άμεσα, έμμεσα, με χίλιους τρόπους και τους στερεί ό,τι πολυτιμότερο: τα όνειρα, τους στόχους», τονίζει.

Υπογραμμίζει ότι η υποβάθμιση της παιδείας και της οικονομίας οδηγεί τα παιδιά μας σε απόγνωση και αδιέξοδα. «Η σπαρακτική κραυγή των δύο κοριτσιών χθες, θα έπρεπε να βουίζει στα αυτιά όσων βυθίζουν τα παιδιά μας σε απόγνωση. Όσων, δεκαετίες τώρα, υποβάθμισαν την παιδεία και την οικονομία μετατρέποντας την χαρά της γνώσης σε καταναγκασμό και την εύρεση εργασίας σε όνειρο απατηλό».

Καταλήγοντας, επισημαίνει ότι τα δάκρυα δεν αρκούν και ζητά δικαιοσύνη και ριζική αλλαγή, δίνοντας την υπόσχεση ότι ο αγώνας για μια αξιοπρεπή ζωή δεν θα σταματήσει, ώστε η κραυγή των παιδιών να γίνει δύναμη ανατροπής.

Ολόκληρη η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού

«Δεν είναι «ατυχία». Ούτε «η κακιά η ώρα». Είναι το αποτέλεσμα μιας οργανωμένης εγκατάλειψης, ενός τοίχου που υψώνεται μπροστά στα όνειρα των παιδιών μας μέχρι να τους κόψει την ανάσα.

Όταν δύο νέα κορίτσια αποφασίζουν πως ο κόσμος μας δεν έχει πια χώρο για το μέλλον τους, δεν θρηνούμε απλώς μια απώλεια· καταγγέλλουμε ένα έγκλημα.

Το κράτος αντί να προστατεύει, εγκλωβίζει τα παιδιά μας. Άμεσα, έμμεσα, με χίλιους τρόπους και τους στερεί ό,τι πολυτιμότερο: τα όνειρα, τους στόχους. Κοιτάμε στα πρόσωπά τους και βλέπουμε την αντανάκλαση μιας κοινωνίας που έμαθε να προσπερνά τον πόνο, να θάβει τις ευθύνες κάτω από γραφειοκρατικά χαρτιά και να βαφτίζει την απόγνωση «ατομική ευθύνη». Όμως η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Βρίσκεται σε εκείνους που έχτισαν ένα σύστημα που πνίγει, στερεί το οξυγόνο, αντί να στηρίζει και να ενισχύει.

Η σπαρακτική κραυγή των δύο κοριτσιών χθες, θα έπρεπε να βουίζει στα αυτιά όσων βυθίζουν τα παιδιά μας σε απόγνωση. Όσων, δεκαετίες τώρα, υποβάθμισαν την παιδεία και την οικονομία μετατρέποντας την χαρά της γνώσης σε καταναγκασμό και την εύρεση εργασίας σε όνειρο απατηλό.

Πόσο θρήνο ακόμα θα ζήσει αυτός ο τόπος; Πόσα άνθη πρέπει να κοπούν πριν αποφασίσουμε να αλλάξουμε το χώμα που τα ποτίζει με φόβο και αδιέξοδα; Σήμερα δεν φτάνουν τα δάκρυα. Χρειάζεται η ορμή εκείνη που θα φέρει τη δικαιοσύνη—γιατί δικαιοσύνη σημαίνει να μπορεί ένα παιδί να ελπίζει, να αναπνέει, να ζει.

Μετά τη χθεσινή τραγωδία θα έπρεπε όλοι να έχουν νιώσει τις ευθύνες τους… Εμείς συγκλονιστήκαμε. Και αυτό το τρέμουλο είναι η μόνη μας υπόσχεση: ότι δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε γι’ αυτά τα παιδιά, μέχρι η κραυγή τους για αξιοπρεπή ζωή να γίνει η δύναμη που θα φέρει την αλλαγή».