του Δημήτρη Κουτσούκου
Η ιστορία της πολιτικής πορείας των σοσιαλιστών ηγετών φαίνεται να ακολουθεί έναν προδιαγεγραμμένο και επαναλαμβανόμενο κύκλο που ξεκινά από την απόλυτη υπόσχεση και καταλήγει στην ανώμαλη προσγείωση.
Η περίπτωση του Σοσιαλιστή Δημάρχου της Νέας Υόρκης Ζοχράν Μαμντάνι αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της διαδρομής, καθώς πριν από την εκλογή του διακήρυττε με σιγουριά ότι θα προσφέρει τα πάντα στους πάντες.
Υποσχόταν μειώσεις εισφορών για τα μικρά και μεσαία εισοδήματα, γενναίες ενισχύσεις στις μετακινήσεις και πάγωμα των ενοικίων, καθησυχάζοντας τους ανήσυχους πολίτες με τη μόνιμη επωδό ότι το κόστος θα το επωμιστούν οι πλούσιοι που δεν πληρώνουν όσα τους αναλογούν.
Ωστόσο, η πραγματικότητα της εξουσίας αποδεικνύεται πολύ πιο σκληρή από τα προεκλογικά συνθήματα. Μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του, ο Δήμαρχος ήρθε αντιμέτωπος με το γεγονός ότι τα χρήματα δεν επαρκούν και ότι οι μεγαλοστομίες του δεν μπορούν να υλοποιηθούν.
Στο βίντεο που δημοσιοποιήθηκε, ο ίδιος παραδέχεται πλέον ανοιχτά ότι η πόλη αντιμετωπίζει μια δημοσιονομική κρίση ιστορικών διαστάσεων με ένα έλλειμμα μεγαλύτερο από οποιοδήποτε άλλο μετά τη μεγάλη ύφεση.
Η προσδοκία ότι θα εισέπραττε τα απαραίτητα ποσά από την υψηλή φορολόγηση του πλούτου διαψεύστηκε παταγωδώς, καθώς όσοι φοβήθηκαν από την επιθετική ρητορική του επέλεξαν απλώς να εγκαταλείψουν την πόλη.
Το αποτέλεσμα αυτής της αποτυχίας είναι ότι η πόλη όχι μόνο δεν βλέπει τις νέες παροχές που οραματιζόταν ο Δήμαρχος, αλλά κινδυνεύει πλέον να χάσει ακόμη και εκείνες που εξασφάλιζαν οι προηγούμενες διοικήσεις. Στην προσπάθειά του να αποφύγει την άμεση επιβολή νέων φόρων, η οποία όμως φαίνεται αναπόφευκτη στο εγγύς μέλλον, ο Σοσιαλιστής ηγέτης στρέφεται τώρα στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση ζητώντας από όλους τους Αμερικανούς φορολογούμενους να πληρώσουν για τις δικές του προεκλογικές υποσχέσεις.
Η επόμενη πράξη του δράματος είναι επίσης γνώριμη, καθώς όταν η βοήθεια δεν θα είναι επαρκής, θα ακολουθήσει η αύξηση των φόρων με την παράλληλη στοχοποίηση του «κακού αντιπάλου», όπως του Τραμπ, στον οποίο θα χρεωθεί όλο το σαμποτάζ. Σε αυτό το σημείο επιστρατεύεται συνήθως και η τέχνη, με τραγούδια που υμνούν τον «ηρωικό» αγώνα του αριστερού ηγέτη ενάντια στο σύστημα, ενώ την ίδια στιγμή οι άνθρωποι που τον εμπιστεύτηκαν θα βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται από τη νέα φοροκαταιγίδα.
Όπως εύστοχα παρατηρείται, η εκλογή τέτοιων πολιτικών καταλήγει πάντα στο ίδιο σημείο, διότι η μόνη πηγή χρηματοδότησης που αναγνωρίζουν είναι τα χρήματα των άλλων.
