Η βασική λογική της πρότασης εδράζεται στην ανάγκη ενίσχυσης της προσφοράς κατοικιών, σε μια περίοδο όπου οι τιμές συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία, καταγράφοντας αυξήσεις κοντά στο 8% για το 2025.
Παράλληλα, σημαντικό τμήμα του υπάρχοντος στεγαστικού αποθέματος παραμένει ανεκμετάλλευτο, ιδιαίτερα σε περιοχές υψηλής ζήτησης, όπως το κέντρο της Αθήνας, επιτείνοντας την πίεση στην αγορά.
Στο πλαίσιο αυτό, το ΔΝΤ εισηγείται ένα πλέγμα μέτρων που περιλαμβάνει φορολογικές επιβαρύνσεις για τα κενά ακίνητα, αλλά και κίνητρα για την ανακαίνιση και επαναφορά τους στην αγορά. Παράλληλα, προτείνεται μεγαλύτερη ευελιξία στο καθεστώς μισθώσεων, με στόχο τη μείωση του ρίσκου για τους ιδιοκτήτες και την ενίσχυση της διαθεσιμότητας κατοικιών.
Στόχος της παρέμβασης είναι να ενεργοποιηθούν υφιστάμενα ακίνητα και να αυξηθεί η προσφορά χωρίς να απαιτηθεί άμεση επέκταση της οικοδομικής δραστηριότητας.
Το πρόσκομμα για το σχέδιο φόρου
Ωστόσο, η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής σκοντάφτει σε ένα βασικό εμπόδιο: την έλλειψη αξιόπιστης και πλήρους καταγραφής της πραγματικής κατάστασης της αγοράς ακινήτων, στοιχείο κρίσιμο για τον σχεδιασμό και την αποτελεσματικότητα των μέτρων.
