του Δημήτρη Κουτσούκου
Για χρόνια η κουβέντα γύρω από το Predator ήταν ένας διαρκής τοξικός καπνός. Θόρυβος, υπερβολές και μια συνειδητή πολιτική εργαλειοποίηση πάνω στην πλάτη της κοινωνίας. Στο τέλος χάθηκε η ουσία και το ερώτημα για το τι δείχνουν πραγματικά τα στοιχεία και τι ήταν απλώς ένα καλοστημένο πολιτικό σόου.
Η υπόθεση ήταν σοβαρή από την πρώτη στιγμή και παραμένει σοβαρή γιατί με την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και τη Δικαιοσύνη δεν παίζεις. Όμως όταν επί τόσα χρόνια βομβαρδίζεσαι από βαρύγδουπες καταγγελίες η κοινωνία έχει δικαίωμα να απαιτήσει καθαρή εικόνα, καθαρά νούμερα και καθαρή αλήθεια χωρίς άλλα πολιτικά παραμύθια.
Και τώρα φτάσαμε στην ώρα της κρίσης.
Άλλο πράγμα είναι η πολιτική εκμετάλλευση και άλλο το τι καταγράφει μαύρο στο άσπρο μια δικαστική απόφαση. Από το απόσπασμα της απόφασης που ήρθε στο φως προκύπτει κάτι συγκλονιστικό μέσα στην απλότητά του. Από τα άτομα στα οποία εστάλησαν μολυσμένοι σύνδεσμοι εκείνοι που όντως τους άνοιξαν και έπεσαν στην παγίδα είναι πέντε.
Το επαναλαμβάνω για να γίνει σαφές πως πρόκειται για πέντε ανθρώπους.
Αυτό δεν είναι μια δευτερεύουσα λεπτομέρεια αλλά το σημείο που γκρεμίζει συθέμελα όλο το αφήγημα που χτιζόταν επί χρόνια.
Επί μακρόν ένα ολόκληρο μιντιακό σύστημα με την αμέριστη συμπαράσταση κομματικών επιτελείων μας «τάιζε» τη βεβαιότητα ότι παρακολουθούνταν το μισό υπουργικό συμβούλιο, η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Επιχείρησαν να μας πείσουν ότι ζούμε σε ένα καθεστώς γενικευμένης παρακολούθησης και το συμπέρασμα ήταν πάντα προειλημμένο. Έλεγαν ότι η κυβέρνηση πρέπει να πέσει γιατί αυτή έκανε τις υποκλοπές. Λες και το συμπέρασμα προϋπήρχε της έρευνας και τα στοιχεία ήταν απλώς μια ενοχλητική τυπικότητα.
Πάνω σε αυτό το κατασκεύασμα φιλοξενούσαν καθημερινά κάθε λογής στρατηγούς της αντιπολίτευσης για να παραδίδουν μαθήματα περί Κράτους Δικαίου. Λες και το Κράτος Δικαίου είναι ό,τι βολεύει το κομματικό τους αφήγημα και όχι αυτό που αποτυπώνεται στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης.
Όλο αυτό το οικοδόμημα που προσπαθούσαν εμμονικά να επιβάλουν ενώ ο κόσμος είχε ήδη κουραστεί και προσπεράσει αποδεικνύεται ένα τεράστιο ψέμα. Χωρίς περιστροφές μιλάμε για ένα αφήγημα ετών χτισμένο στην άμμο.
Εδώ όμως τίθεται το κρίσιμο ερώτημα αν πρόκειται απλώς για κακή δημοσιογραφία ή για κάτι πολύ πιο σκοτεινό. Όταν για χρόνια χτίζεις κλίμα εκβιασμού και όταν προσπαθείς με ένα τέτοιο κατασκεύασμα να προκαλέσεις πολιτική αστάθεια εργαλειοποιώντας την αγωνία των πολιτών τότε μιλάμε για απόπειρα αλλοίωσης της λαϊκής βούλησης.
Ο Τύπος στην Ελλάδα πάσχει από ένα παλιό και γνώριμο μοτίβο που περιλαμβάνει διόγκωση, τρομοκρατία και πολιτική χρήση. Στήνουν μια ιστορία, την αναπαράγουν μέχρι τελικής πτώσεως και όταν η πραγματικότητα τη διαψεύδει απλώς την προσπερνούν σφυρίζοντας αδιάφορα σαν να μη συνέβη ποτέ.
Ας ξεκαθαρίσουμε ότι κανείς δεν αρνείται τη σοβαρότητα της υπόθεσης καθώς αυτή υπήρξε πραγματικά. Αλλά το γεγονός ότι πάνω σε μια υπαρκτή βάση χτίστηκαν τέρατα, βεβαιότητες και συμπεράσματα που ξεπερνούν κάθε φαντασία συνιστά το πραγματικό σκάνδαλο. Δεν είναι η υπόθεση καθαυτή το πρόβλημα αλλά ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε για να δηλητηριάσει την πολιτική ζωή.
Η υπόθεση Predator δεν αντέχει άλλο δράμα και χρειάζεται αυτό που έλειπε από την αρχή. Ψυχραιμία, ακρίβεια και γεγονότα όπως ακριβώς είναι.
Τα δεδομένα είναι πλέον αμείλικτα.
Πρώτον πέντε άνθρωποι παγιδεύτηκαν στην πραγματικότητα. Δεύτερον μια ολόκληρη πολιτικο-μιντιακή μηχανή έστησε πάνω τους ένα αφήγημα-μαμούθ. Τρίτον σήμερα μπροστά στην αλήθεια της δικαστικής απόφασης η ίδια μηχανή κάνει πως δεν βλέπει.
Η αλήθεια δεν χτίζεται με κραυγές ούτε με στημένες ιστορίες. Αναδεικνύεται μόνο όταν λες στον κόσμο τα πράγματα στο πραγματικό τους μέγεθος. Και το πραγματικό μέγεθος εδώ δείχνει μια υπόθεση υπαρκτή αλλά μια πολιτική απάτη τεράστια.
