«Να στείλουμε κάτι παραπάνω όλοι μαζί στις γιαγιάδες, στους παππούδες και στα άτομα με αναπηρία: να δουν τι εργαλείο ελευθερίας μπορεί να είναι η ψηφιακή προσβασιμότητα. Ας το πολλαπλασιάσουμε», τόνισε εμφατικά δίνοντας τον τόνο της εκδήλωσης. Όπως σημείωσε, η ψηφιακή μετάβαση προχωρά με μεγάλη ταχύτητα και στόχος της πολιτείας είναι να μην μείνει κανείς πίσω. Το πρόγραμμα Όλοι Digital αποτελεί σημαντικό βήμα σε ένα ευρύτερο πλέγμα πολιτικών για την προσβασιμότητα. «Δεν είμαστε ούτε μαξιμαλιστές ούτε ουτοπιστές. Ένα πρόγραμμα από μόνο του δεν λύνει τα πάντα, αλλά είναι κομμάτι του παζλ για μια πιο προσβάσιμη καθημερινότητα», πρόσθεσε.
Στεκόμενη ιδιαίτερα στον φόβο που συχνά νιώθουν οι μεγαλύτερες ηλικίες απέναντι στην τεχνολογία, η κ. Μιχαηλίδου τόνισε: «Πολλοί φοβούνται μήπως κάνουν λάθος, χρεωθούν δύο φορές ή “μπλοκάρουν” κάτι. Στόχος μας είναι να τους δώσουμε αυτοπεποίθηση να πουν: μπορώ να το κάνω μόνος μου». Παράλληλα, αναφέρθηκε σε άλλα προγράμματα που ενισχύουν την προσβασιμότητα, όπως η προσβασιμότητα κατοικιών για άτομα με αναπηρία και η ψηφιακή κάρτα αναπηρίας, την οποία χαρακτήρισε «ένα εργαλείο αξιοπρέπειας» για τους πολίτες.
Αναφερόμενη στο πρόγραμμα Όλοι Digital και στην επιτυχία που μπορεί να φέρει τόνισε: «Η επιτυχία θα φανεί όταν όλο και περισσότεροι άνθρωποι, που μέχρι χθες φοβούνταν την τεχνολογία, θα μπορούν να πουν: δεν χρειάζομαι βοήθεια, μπορώ να το κάνω μόνος μου». Με αυτό το μήνυμα, υπογράμμισε τη σημασία της αυτονομίας και της ψηφιακής ένταξης στην καθημερινή ζωή.
«…Αν δεν υπήρχαν οι τεχνολογίες, ίσως να ήμουν ακόμη εκείνο το παιδί στο καφενείο»
Τη δική του βαθιά προσωπική ιστορία, που δείχνει τι σημαίνει πραγματικά η δύναμη της τεχνολογίας, μοιράστηκε ο πρόεδρος της Περιφερειακής Ομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΠΟΜΑμεΑ) Κεντρικής Μακεδονίας, Νικόλαος Χατζηδάφνης. «Μεγάλωσα σε ένα χωριό με εκατό ανθρώπους και ένα καφενείο. Εκεί ήταν όλοι οι παππούδες και ήμουν το μοναδικό παιδί– ένα παιδί που δεν έβλεπε», είπε, εξηγώντας ότι όταν μπήκε στην εφηβεία άρχισε να αναρωτιέται τι θα κάνει στη ζωή του. Η απάντηση ήρθε μέσα από την τεχνολογία.
«Άρχισα να ασχολούμαι με τους υπολογιστές και κατάλαβα πόσο σημαντικοί είναι. Αν δεν υπήρχαν οι τεχνολογίες, ίσως να ήμουν ακόμη εκείνο το παιδί στο καφενείο», σημείωσε. Σήμερα, η τεχνολογία του δίνει την ελευθερία που κάποτε φαινόταν αδιανόητη: να κλείνει ταξί από το κινητό, να οργανώνει ταξίδια για τα παιδιά του και να τους χαρίζει εμπειρίες στο εξωτερικό. «Μπορώ να πάρω ένα κινητό, να κλείσω ένα ταξί, να κλείσω εισιτήρια και να πάω τα παιδιά μου ένα ταξίδι στη Ρώμη. Να είμαι ένας πατέρας που οργανώνει τη ζωή του μόνος του», τόνισε χαρακτηριστικά.
Ο ίδιος κατάφερε να σπουδάσει, να εργαστεί και να αφιερώσει τη ζωή του στην εκπαίδευση ατόμων με αναπηρία στις νέες τεχνολογίες. «Το λευκό μπαστούνι και η τεχνολογία ήταν τα εργαλεία που με βοήθησαν να προχωρήσω», ανέφερε, προσθέτοντας ότι από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 εργάζεται συστηματικά στην εκπαίδευση εκατοντάδων ατόμων με αναπηρία, ώστε να αποκτήσουν αυτονομία στην καθημερινότητά τους.
Tο μεγαλύτερο εμπόδιο, η έλλειψη εκπαίδευσης
Όπως σημείωσε, το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι η έλλειψη τεχνολογίας αλλά η έλλειψη εκπαίδευσης. «Οι τεχνολογίες υπάρχουν και μπορούν να κάνουν τα πάντα. Αυτό που συχνά λείπει είναι κάποιος να μας δείξει πώς να τις χρησιμοποιήσουμε», ανέφερε, υπογραμμίζοντας τη σημασία των προγραμμάτων ψηφιακής κατάρτισης.
Παράλληλα, μίλησε για την ανάγκη κοινωνικής δικαιοσύνης και ίσης πρόσβασης στην πληροφορία. «Τα άτομα με αναπηρία θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι πολίτες. Και για να είμαστε ελεύθεροι, πρέπει να έχουμε την ίδια πρόσβαση στην πληροφορία που έχουν όλοι», είπε. Τόνισε επίσης ότι η τεχνολογία δεν αφορά μόνο την εργασία ή τις υπηρεσίες, αλλά και την κοινωνική ζωή: «Θέλουμε κι εμείς να συμμετέχουμε, να επικοινωνούμε, να είμαστε μέρος της κοινωνίας».
