«Όταν ήρθαν τα πρώτα νέα ότι υπάρχει εκτροχιασμός τρένου, αυτή ήταν η πρώτη ενημέρωση, δεν έκανα ούτε το αυτονόητο, να πάρω τηλέφωνα τα παιδιά. Κι όμως πάγωσα, περίμενα τις εξελίξεις». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Νίκο Πλακιά που έχασε στο δυστύχημα των Τεμπών τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του, Μαρία, Χρυσή και Θώμη. «Το μόνο που με έτρωγε στην αρχή ήταν αν τα παιδιά μου κατά τη σύγκρουση ή μετά ήταν ζωντανά. Κι αν αυτά χρειάστηκαν ή φώναξαν μπαμπά ή μαμά», λέει.
Περιγράφοντας στο Open όσα έγιναν εκείνη τη νύχτα, ο κ. Πλακιάς θυμάται ότι έμαθε ότι κάτι είχε συμβεί, δεν το είπε ούτε στους δικούς του. Περίμενε τις εξελίξεις και τον καθησύχασε όταν άκουσε στην αρχή ότι δεν υπάρχουν νεκροί ή τραυματίες. «Μετά θυμάμαι να λέω στη σύζυγο ότι κάτι έχει γίνει, δεν μπορώ να βρω τα παιδιά. Και πήραμε το αυτοκίνητο κι ήρθαμε στο ΑΤ Τεμπών», λέει.
Από την αρχή, ο πατέρας των δίδυμων κοριτσιών ένιωθε ότι τα τρία κορίτσια χάθηκαν. Είδε τη λίστα με τους επιβαίνοντες που θα μεταφέρονταν στα λεωφορεία. Τα ονόματα των κοριτσιών δεν ήταν μέσα σε αυτά. Τότε τους καθοδήγησαν να πάνε στα νοσοκομεία, όπου μεταφέρονταν οι τραυματίες.
Στην αίθουσα αναμονής, ένας γιατρός κατέβηκε κι είπε ότι στη ΜΕΘ νοσηλεύεται ένα κορίτσι με ύψος 1.75, ξανθό με γαλάζια μάτια. «Πεταχτήκαμε τρεις οικογένειες και μία από το κέντρο. Κι εκείνος από το κέντρο είδε τη φωτογραφία και αγκάλιασε την οικογένειά του. Και κατάλαβα ότι δεν ήταν το δικό μου το παιδί», λέει.
«Με έτρωγε αν τα παιδιά μου ήταν ζωντανά»
«Ξέρεις τι είναι να είσαι γονιός και να παρακαλάς το παιδί σου να μην έχει καταλάβει κάτι; Να έχεις χάσει το παιδί και εσύ να λες “Θεέ μου, σε παρακαλώ πολύ μην καταλάβει κάτι, να έφυγε όπως ήταν”. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι».
Το πρώτο διάστημα, ο ίδιος και οι περισσότεροι συγγενείς είχαν το μυαλό τους στο γεγονός κι όχι στα αίτια. «Στις 40 ημέρες, όταν ήρθαμε να κάνουμε το μνημόσυνο ήμασταν όλοι μαζί, με όλους όσοι ανακαλύψαμε στην πορεία ότι είχαν μερίδιο ευθύνης», εξηγεί.
Αλλά και στο σπίτι, η κατάσταση ήταν δύσκολη. Περίμενε να ανοίξει η πόρτα και να μπει το παιδί του. «Το χειρότερο, όταν περνούσα από το δωμάτιο. δεν τολμούσα να γυρίσω να κοιτάξω, δεν έμπαινα». Στο σπίτι, υπάρχει μόνο μία φωτογραφία των κοριτσιών, στο δωμάτιό τους. «Δεν θα δείτε φωτογραφίες στους τοίχους, τις καλύτερες στιγμές τους, σ’ αυτή τη λίγη ζωή».
Για το δικαστικό σκέλος της υπόθεσης
Ο κ. Πλακιάς εκφράζει οργή, καθώς «μια σύγκρουση τρένων αντιμετωπίστηκε στην αρχή σαν ένα απλό τροχαίο. Κι εμείς στην αρχή δεν πιέσαμε πολύ. Λίγες οικογένειες στάθηκαν στο νομικό κομμάτι. Η πρώτη ενημέρωση ήταν ελλιπής. Το μπάζωμα δεν ήταν καν στη δικογραφία».
«Για μένα πρέπει να πληρώσει από τον σταθμάρχη μέχρι τον υπουργό», επισημαίνει, θέτοντας ερωτήματα για μια σειρά από άτομα που εμπλέκονται. Όπως λέει, στην υπόθεση των Τεμπών, οι συγγενείς δεν μπορούν να δείξουν έναν υπεύθυνο.
«Τα κορίτσια δεν τα κάναμε Ιφιγένειες»
Ο κ. Πλακιάς λέει ότι δεν υπάρχει δικαίωση, εκφράζοντας δυσαρέσκεια για το γεγονός ότι τρία χρόνια μετά την τραγωδία, κανένας δεν είναι στη φυλακή. Την ίδια ώρα, η δίκη αναμένεται να κρατήσει πολλά χρόνια, καθυστερώντας τη δικαιοσύνη για άλη μια ορά.
«Η οργή, το μίσος, ο θυμός δεν μου έχει περάσει. Τα κορίτσια δεν τα κάναμε Ιφιγένειες για να δώσουμε έναν καλύτερο σιδηρόδρομο στη χώρα» τονίζει ο κ. Πλακιάς.
